Tokkie-beach
Gaat Arie Boomsma trouwen in het wit? Check ’t bij Joop. De paparazzo als betrouwbare bron. Of toch niet?
Door Paul de Leeuw
Is Joop van Tellingen godzijdank net genezen van kanker, moet hij als paparazzofotograaf weer de bosjes in om sterren uit de polder te betrappen. Als je dan door het oog van de naald bent gekropen, doe dan wat anders met je talent. Word vogelaar of fotografeer oude kathedralen (en dan bedoel ik niet Viola Holt of Catherine Keyl).
Ik moest daar aan denken toen we met het gezinnetje in de tropen om een koraalrifje heen gesnorkeld waren en, eenmaal uit zee gekomen, drie monsterlijk uitgedoste fotografen (geheel in camouflage) zagen liggen met hun lenzen op een boot gericht die verderop in zee lag. Wie daar op die boot zo bijzonder was, weten we nog steeds niet (Kapitein Iglo?), maar de triestheid droop van het tafereel af.
Het was in elk geval prettig om te zien dat de rolverdeling hier nog zo duidelijk bepaald is. Als uitschot liggen ze in de bosjes, om zich te mengen in het privéleven van een ander, in de hoop dat die ander zich überhaupt laat zien. En dan liggen ze daar ook nog eens met een zekere angst om ontdekt te worden.
In Nederland is de paparazzofotograaf inmiddels belangrijker dan zijn slachtoffer. Omdat hij zichzelf ook beroemd en belangrijk waant. Daar werken we met z’n allen flink aan mee, want Joop komt vaak aan het woord in programma’s die wij bestempelen als mongolen-tv – en met het woord mongool bedoelen we niet de mensen met het Down-syndroom, want die zou je ermee beledigen. Nee, we bedoelen nog een trapje daaronder. Dan zit daar een Joop van Tellingen (met of zonder zoon, het fotograferen van de sterren is familiebusiness geworden) te vertellen wat hij allemaal heeft meegemaakt. Op de rode loper sprak hij nog met Victoria Koblenko, die een knobbeltje heeft moeten laten weghalen. En hij liep op met Dries Roelvink die een vetbobbeltje uit zijn gele zwembroek heeft verwijderd. Had verder nog braaf contact met Sieneke en wist te melden dat ze echt een zangeres was en niet, zoals wel beweerd, de eerste Nederlandse avatar. Is Bridget gescheiden, heeft Tooske boter op d’r naam? Gaat Arie Boomsma trouwen in het wit? Check het bij Joop. Natuurlijk is het Albert V. die met een Euromastlengte verschil wint als het om scoops gaat, maar bij Joop check je drie weken later of het echt waar is. En het is echt waar, want Joop bevestigt het!
Waarom ik hier over begin? Omdat roddelfotografie toch een vak is en blijft. (En ik loop nu even naar het toilet om te kotsen van bovenstaande (on)zin.)
Soms werd ik gefotografeerd met mijn vriend, die in werkelijkheid mijn eindredacteur bleek te zijn. Onze hulp in de huishouding werd in Story of Weekend menigmaal aangeduid als mijn zorgzame moedertje; een vergissing is snel gemaakt.
Zo leefden wij zelf al ruim een jaar in de veronderstelling dat we aan het strand hadden gelegen met Donatella Versace (het 34 kilo jongere zusje – leeftijd geeft ze niet prijs, gewicht wel). Ze lag vorig jaar naast ons voor het hotel, dachten we. Maar dit jaar was ze drie strandjes naar links opgeschoven. Wij liggen er natuurlijk heel goed en luxe bij; hoe linkser je komt te liggen, hoe minder het wordt. We noemen dat strandje – als we weer eens proosten met joekels van cocktails – gekscherend ook wel ‘Tokkie-beach!’
Ook ons dagelijkse wandelingetje over de strandstrook, waar Dona en wij altijd als een treintje achter elkaar aan liepen, was anders geworden. Want kwamen we op ons gedeelte, dan haakte Donatella dit keer af. We riepen nog: ‘Renate Groenewold, aanhaken, niet loslaten!’
Er was iets mis. Bij navraag werd duidelijk wat. Ze bleek helemaal niet Donatella te zijn, maar een Italiaanse gravin met veel vel, weinig vis en de rest graten, die deed alsof. En we waren er, twee homo-fashion victims, met open ogen ingetrapt.
Wat ik maar wil zeggen: het is niet altijd diegene die je denkt dat ’t is.
En daarin schuilt ook de kracht van de paparazzo. Je kunt met z’n allen een Engelse kroonprinses de dood in helpen door haar te achtervolgen tot onder het viaductje, maar stel dat ze het niet is?
Bij het snorkelen zou een visserissiefotograaf ook behulpzaam kunnen zijn. Want welk vissie is het nou en welk vissie is het niet?
In treatment
Fokke & Sukke’s John Reid is verslaafd aan dvd-dozen in het algemeen en aan die met de briljante eenakters van In Treatment in het bijzonder.
Lang, lang geleden, in een land met maar twee televisiezenders, leefden kinderen van woensdag naar woensdag. Er was dan onverantwoorde kindertelevisie ’s middags. Beertje Colargol, Wicky de Viking en Barbapapa (u wist natuurlijk al dat barbe à papa Frans is voor suikerspin, hetgeen zijn kleur en vorm verklaart). In mijn herinnering was de KRO verantwoordelijk voor al deze heerlijke middagen, maar misschien doe ik anderen te kort.
De daarop volgende dertig jaren bleef ik maar van week naar week leven, wachtend op mijn favoriete programma. Magnum P.I., The Singing Detective en Top Gear konden slechts gedoseerd worden ingenomen.
Maar niet langer! Eindelijk ben ik gewonnen voor de dvd-boxen uit het schap ‘Tv-series’ bij V&D en Free Record Shop. Waarom heeft niemand me dat eerder verteld? Het begon met Lost, series 1 t/m 5. In twee weken 103 afleveringen – hmmm, lekker. Daarna toch maar vijf seizoenen Gooische Vrouwen gekeken. Met een toetje van Mad Men, twee seizoenen. Ik kan nu niet meer terug. Lost seizoen 6 is op dit moment elke week op Net 5, maar ik kom er niet meer goed in. Ik moet minstens drie of vier afleveringen achter elkaar kijken voor de echte beleving, blijkt.
Dus nu ben ik weer met een boxje bezig. In Treatment van – jawel, alweer – HBO. Wow… aanrader!
In Treatment volgt per aflevering in real time de therapeutische sessies van psychiater Paul Weston (Gabriel ‘The Usual Suspects’ Byrne) met vier patiënten. Elke avond een andere patiënt. Dus op maandag komt Laura, dinsdag Alex, en zo verder. Ooit nieuwsgierig geweest wat uw therapeut van uw gepieker en gemopper vond? Op vrijdag gaat Dr. Paul naar zijn eigen therapeut Gina (Dianne ‘Woody Allen’ Wiest). Want een goede therapeut is in therapie.
Het resultaat zijn messcherpe eenacters van 25 minuten per aflevering. Nul actie, dat spreekt, dus we zijn volledig afhankelijk van script en acteurs. En wat zijn ze weer ongelofelijk goed. De getrouwde Dr. Paul is verliefd op de bloedmooie jonge patiënte Laura (Melissa George), die ook smoor op hem is. Zij vertelt hem over haar seksuele escapades, en benadrukt dat ze daarbij eigenlijk over haar therapeut fantaseert.
Ik zit in week vijf van de therapie en ze hebben nog niet gezoend. Heel knap, Dr. Paul! Blair Underwood, die we kennen als de mooie zwarte dokter die eventjes het vriendje is van Cynthia Nixon in Sex and the City, speelt de narcistische en perfectionistische straaljagerpiloot Alex. Hij heeft per ongeluk een school in Irak gebombardeerd en gaat in therapie omdat hij zich niet schuldig voelt. Ik denk dat we gaan ontdekken dat hij eigenlijk homo is, maar dat is een gokje. Als ik gelijk heb, wil ik het niet weten!
Maar dé ontdekking is voor mij Mia Wasikowska, die de 15-jarige Sophie speelt. Sinds 10 maart is zij ook in de bioscoop zien, als Alice in de nieuwe Tim Burton-versie van Alice in Wonderland. Nu weet u ook waarom Variety Magazine haar in 2008 uitriep tot ‘One of Top Ten Actors to watch’. U hoorde het hier voor het eerst. Geen dank.
En nu ga ik verder kijken, want ik wil weten of het nog goed komt tussen Paul en zijn vrouw.
Wissel
‘Verkeerde wissel op het belangrijkste moment van mijn carrière.’ Van wie is deze uitspraak? a) Wouter Bos, b) Sven Kramer of c) Dick Advocaat? Door Paul de Leeuw
Het was en blijft een bijzonder moment. Omdat zoveel Nederlanders hetzelfde hebben doorgemaakt bij het zien van de verkeerde wissel van Sven Kramer. En het getuigt van moed dat Sven al zo kort na deze tragische sportgebeurtenis voor camera’s en microfoons reageerde – en dan liet hij zich nog tactvol en sportief uit ook. Ík in ieder geval had de coach de hele dag een haperende dweilmachine genoemd en hem verplicht de hele avond gratis biertjes te tappen in het Holland Heineken House. ‘Hee Kemkers! Eén meter bier voor de voorzitter! En pruilen doen we later, als we op Schiphol aankomen.’
Over een paar jaar zullen we elkaar de vraag stellen: waar was jij toen Sven de verkeerde bocht nam? Op Saint Barths zaten wij voor internetradio, omdat de Vancouver/IOC-site steeds stopte. Terwijl de radio (met een achterstand van 15 seconden) door bleef verslaan. We hoorden op Radio Olympia de talentvolle Erben Wennemars. Een nieuwe Theo Koomen is geboren! Laat hem snel motorles nemen en wat fietsersnamen uit zijn hoofd leren plus wat Franse bezienswaardigheidjes en we hebben een nieuwe frisse stem achterop de motor bij Radio Tour de France. Erben ging bij Sven door het lint (‘Erben slaat zijn laptop dicht’) – Sven had nog contact met hem gemaakt voor de wedstrijd omdat iedereen een beetje in de war was van een Zuid-Koreaanse shorttracker die supersnel was.
Terwijl Nederland mokkend naar bed kon, en daar verder ook niets werd gepresteerd in de slaapkamer (‘niks naar binnen, naar buiten jij!’) wilden wij, in de tropen, nog uit eten en kwam de Hollandse familie een beetje met de klad in het lijf een restaurant binnen. We probeerden het nog vrolijk te maken. We speelden, zoals elke avond ‘Wie ben ik?’ – iemand neemt een persoon in gedachten en de anderen mogen 20 vragen stellen. De eerste personen waren snel geraden. Gerard Kemkers: ‘Is het een man?’ ‘Heeft-ie een fout gemaakt?’ En Sven Kramer was ook heel makkelijk: ‘Is het een man?’ ‘Heeft-ie een fout gemaakt?’
We proostten op Sven en zijn ouders die door Privé-verslaggeefster Wilma Nanninga nog helemaal dolgelukkig werden verklaard nadat Yp zijn vrouw verkeerd gewisseld had voor een ander, maar nu weer samen sliepen, waarschijnlijk met rode blokjes tussen hen in.
En toen gebeurde het. Ik verzon de quizvraag: ‘Verkeerde wissel op het belangrijkste moment van mijn carrière’ – van wie is deze uitspraak? En voordat ik de namen noemde zei mijn oudste zoon: ‘Van jou!’
Van mij?
‘Ja, van jou.’
‘Ik schaats toch niet?’
‘Nee, maar je bent wel opgehouden met je programma Mooi Weer.’
Acht jaar en in zijn eentje nog irritanter dan de hele www.mediacourant.nl bij elkaar.
Maar ook de jongste deed nu mee: ‘Lieve Paul was helemaal niet leuk.’ En toen moesten de cocktails nog komen.
‘Maar ik ga toch weer wensen vervullen.’
‘Ook met kinderen?’
‘Ook met kinderen.’
‘Leuk.’ Maar dat kwam er toch een beetje zuinigjes uit.
Als ook de liefde van je leven een beetje nonchalant in de menukaart zit te koekeloeren, kan het wel lekker warm zijn in de tropen, maar je voelt je lekgeprikt door persmuskieten. En ik kon niet ook nonchalant in de menukaart kijken want ik, oom Max, had goddomme mijn leesbril vergeten. Dus moesten de gerechten ook nog voorgelezen worden: ‘Mahi mahi?’ ‘Gamba tempura?’ ‘Gebakken zoon met een sausje van mango?’
En toen viel er een stilte en dacht ik aan de verkeerde wissel. Ja. Er zat wat in. Je ontneemt het publiek een leuk speeltje op de zaterdag en denkt er een ander speeltje voor in de plaats te zetten. En dan kun je gediskwalificeerd worden. Jij wilt wat anders doen? Doe dat lekker in je eigen tijd, maar niet op de zaterdagavond.
Onze zoon ging op een zaterdag uit logeren en toen hij zondags terugkwam vroeg ik hem, nieuwsgierig als ik ben, of hij nog tv had gekeken.
‘Ja. Ik hou van Holland.’
‘Niet Lieve Paul?’
‘Nee, ze hadden Ik hou van Holland opstaan.’
‘En heb jij de afstandsbediening niet gepakt?’
De zaterdagen daarna ben ik met zo’n supersonische afstandsbediening onze wijk doorgegaan onder het mom: even de hond uitlaten, en heb vele gezinnen verward naar hun eigen zapper laten staren. Hoe kan het dat de tv opeens naar Nederland 1 overschakelt?
Op Saint Barths werd de sfeer weer gemoedelijk toen mijn man proostte op de geweldige vakantie en zei: ‘Wat je ook doet, jij blijft onze lieve Paul!’
En laat de rest de kolere krijgen.
