Giel & Smeets

Toekomstmuziek

Stevie Ann – What goes on
> luister hier

Het heeft even geduurd voordat deze fijne Limburgse singer/songwriter weer wat uitbracht. De plaat en de theatertournee komt eraan volgende maand. Maar is er nog plek voor haar tussen Miss Montreal, Elske de Wal en nog een paar anderen??? Vanaf het begin steun ik Stevie en ook nu weer, want wat een mooi groei-liedje!


Hans Teeuwen & The Painkillers – Letter to my enemy

> luister hier

Wat moesten we allemaal wennen dat Hans in plaats van Nostradamus ineens veranderde in een zeker niet onverdienstelijke Jazz-crooner. Nu is hij dat nog steeds maar met The Painkillers (topmuzikanten waaronder Benjamin Herman!) maakt hij nu ook een soort rockabilly-pop en mooie ballades. Er komt een cd en hij gaat veel toeren want fans heeft hij. Voor de mensen die blijven wachten op de grap is er altijd nog de hoes…

Cablejuice – Premier

> luister hier

Mijn collega Gerard Ekdom is de grootste fan die ik ken van Julio Iglesias (ook de enige trouwens ;-). Hij liet mij een jaar geleden met glinsterende ogen een dance-remix van ‘Quiero’ horen. Het werd blijkbaar een rechtenkwestie, want het Nederlandse Cablejuice heeft het briljant her-ingezongen. Nu ben ik ook fan!

For the record

Ode aan Canada
 
Het is goed de plaatselijke muziek te beluisteren of aan te schaffen. Ik deed het, tamelijk ver verwijderd van Olympische toestanden, in Zulu Records in Vancouver. Ik wilde Canadees luisteren en trof: Lighthouse met 40 Years of sunny days. Lighthouse was de Canadese tegenhanger van Chicago of Blood, Sweat & Tears. Veel lang haar, want uit de jaren 1968-1974, en veel koper geluid tegen zwaar ritmische klanken. De band wisselde vaak van bezetting, maar bleef dezelfde soort rock spelen. Uit op OLE 7697428599. Deze cd is een herinneringen aan de jaren 70; prettige salonrock.

> luister hier

Lightning Dust. Dat zijn twee leden van Vancouvers muzikale trots Black Mountain. Die band speelt zware rock, maar Amber Webber en Joshua Wells spelen en zingen zachter en liever en mooier in dit speciale project. Aanrader. Uitgebracht op Jagjaguwar. Muziek die op die van Cat Power lijkt. Nieuwe cd heet Infinite Light.
A.C. Newman. Ook een kind van Vancouver. Frontman van de New Pornographers, een populaire band in Canada. Nu hij solo gaat, maakt hij heerlijke poppy muziek. Een mengsel van Kinks, Beatles, Elton John en Cars. Leuke, vrolijke muziek. Op Blue Curtain (BC 05). Leuke luistermuziek die doet denken aan vrolijke zomerfeesten.

> luister hier

Destroyer. Volgens de man die mij hielp is dit de echte topband van de laatste decennia in Vancouver. Hun leider heet Dan Bejar en schijnt een muzikaal genie te zijn. Hij zit qua muziek tussen Led Zeppelin en David Bowie in. Grappige muziek op de cd Rubies (MRG268) waarin duidelijk wordt dat dit een populaire band is die ongecompliceerde rockpop maakt.

> luister hier

Arkells met de cd Jackson Square (DAO17). Deze band komt uit Hamilton, Ontario en treedt niet al te veel op. Vijf mannen die stevige rock spelen, goed te beluisteren en soms ook hard. De stijl ligt tussen hardrock, urban pop en een tikje blues in. Zulke bands kom je niet vaak tegen. Snerpende gitaren en soms tedere teksten. Wat deze muziek acceptabel maakt? Het is niet aanmatigend, niet vervelend, maar heeft iets van frisheid in zich. In Vancouver zeggen ze dat de beste indie, de beste rock en de beste singer-songwriters uit de Olympische stad komen. Te bestellen bij de bekende Noord-Amerikaanse muziekinternetwinkels.

> luister hier

Toekomstmuziek

Karnivool  - Set fire to the hive
> luister hier

Echt weer een nieuwe progressieve rock act. Vijf stoere mannen uit Australië van wie ik verwacht dat ze ook op Nederlandse festivals gaan knallen. Deze track is echt een beetje het zwarte schaap van het album qua tegenritmes (lekker rammen voor drummers!). Afreageerplaat bij slechte prestaties (Olympische Spelen anthem?).

Howie & Linn  - Beat the blues
> luister hier

Lady Linn maakte jazz met haar Magnificent Seven maar heeft nu een cd gemaakt met dj/producer Howie Dunham. Ze waren ooit al in het Belgische bandje Skeemz. Met medewerking van mannen rond Felix Da Housecat dus echt wel dance van niveau. En ze spelen ook live met band. Gent flikt ’t weer!

K’s Choice - Come live the life
> luister hier

In het Glazen Huis hadden we al de primeur van het feit dat K’s Choice (Sarah en Gert) weer samen zijn. Dit is de eerste track van het album Echo Mountain dat eraan zit te komen. Wonderschone samenzang en heel filmisch. En ze gaan ook weer heel veel festivals spelen. En het live beleven hoort er ook bij. Alsof de tijd even heeft stilgestaan.

Toekomstmuziek

Jimi Hendrix - Valley of Neptune
> luister hier

Dat ik hier nog eens de nieuwe Hendrix zou bespreken! Opgenomen in 1969, maar nooit eerder uitgebracht en nu helemaal gepimpt. Al vraag ik me af of er echt veel aan moest gebeuren want met zo’n gitaarspel kan het bijna niet slecht klinken. Dit is ook de titel van een heel album met allemaal nieuwe tracks dat begin maart uitkomt.Nog steeds een held!

Willem (van The Opposites) - Licht uit
> luister hier

Het rappende duo Twan en Willem gaat zich, net als Outkast ooit deed,  wagen aan een dubbelalbum waarbij ze allebei een kant voor hun rekening nemen. Twan deed al de nummer 1 hit ‘Broodje Bakpao’ dus nu is Willem aan de beurt. Bijzondere track omdat hij ook nog zingt! En de hele track zingt nog lang na in je hoofd.

The Features - Lions
> luister hier

Op het nieuw opgerichte label van Kings of Leon komt eind deze maand de plaat Some kind of salvation uit van The Features. Een Amerikaans bandje (Tenessee) dat het al een paar jaar ook in de UK aardig doet. Misschien nu ook in de rest van Europa. Ze komen in ieder geval naar London Calling. Zeurderige stem à la Arctic Monkeys, maar dan met vrolijk refrein.

Jay Bennett
>luister hier

Soms komt het voor dat je een tamelijk belangrijke muzikant volledig mist. Ik kocht laatst de cd The Magnificent Defeat van de Amerikaan Jay Bennett. Een ingetogen plaat vol rockerige, mooie vertellingen. Bennett was van 1994 tot 2001 lid van Wilco en vertrok bij die groep met ruzie. Misschien had Bennett wel meer muzikaal gevoel dan Jeff Tweedy, de getormenteerde hoofdman van de band. Misschien.
Bennett kan het niet meer bewijzen. Een half jaar geleden overleed hij in zijn slaap. Lekker rustig. Zoals hij was.
Bennett was ooit de oprichter van Titanic Love Affair, waarmee hij drie cd’s maakte. Aardige muziek, maar verkoop nul. Vervolgens kwamen de redelijke kassuccessen met Wilco, maar het was niet genoeg voor Bennett om zich te verzekeren. Dat manco deed zich gevoelen toen hij dringend een nieuwe heup nodig had; een operatie kon hij zich niet permitteren. Het werden goedkope pijnstillers.
Hij produceerde een goede schijf met de hier onbekend gebleven countryrockband Old nr. 8 en werd een graag geziene studiomuzikant voor (let op) Billy Joe Shaver en de zangeressen Allison Moorer en Sheryl Crow. In 2008 gaf hij nog een excuus-cd uit: Whatever Happenend I appologize en na zijn dood vonden vrienden materiaal voor een schijf die hij al de naam Kicking at the Perfumed Air had meegegeven.
Bennett stierf met iets te veel Fentanyl in zijn lijf; de pijnen werden hem te groot, naar bleek. Een briljant muzikant stierf in eenvoud en afzondering. Het is het waard zijn muziek nog eens te beluisteren.

Toekomstmuziek

Nikki - Perfect Day
> luister hier

Ze heeft een lekker fris koppie à la Pink en ook haar nieuwe single is fris en een beetje Pink meets Kelly Clarkson. Maar Nikki heeft ook zeker een eigen sound! De Idols-winnares won niet voor niks vorig de 3FM Award voor beste nieuwkomer. Dit is de eerste single van een album dat dit jaar komt en dat belooft veel goeds.

Gill Scott-Heron - Me and the Devil
> luister hier

61-jarige Amerikaanse soulheld (van o.a. ‘The Bottle’) komt na dertien jaar stilzitten met een nieuwe cd ‘Now I’m Here’. De oude krakende donkere soulstem gecombineerd met hippe Timbaland/Kanye West-achtige beats. Komt niet voor niks binnenkort uit op het XL Label (Prodigy, Basement Jaxx, M.i.A.) Een ­bijzonder hebbedingetje dus voor jong en oud.

Justin Bieber - One Time
> luister hier

16-jarig Canadees jochie dat bekend is geworden via YouTube en op die manier ontdekt door het label van Usher. In de categorie ‘een keer horen en je kent hem’. Helemaal stuk geproduceerd, maar de nieuwe Justin is wel zo’n talent waar we de komende tijd nog heel veel last van hebben. Cd komt nu ook groot uit in Nederland. Dan ben je in ieder geval gewaarschuwd.

For the record

Vampire Weekend
> luister hier
Sorry, maar ik wilde eens hip zijn. Niet doen, maar zijn en dus kocht ik de cd Contra van de Amerikaanse groep Vampire Weekend: vier preppy jongetjes die samen op Columbia (Ivy League) studeren en die samen muziek gaan maken. Hun liedjes zijn kort, literair verantwoord, soms licht maatschappijkritisch, maar ook frivool en fruitig. Hun aanpak werkt; blijkbaar heeft de Zeitgeist behoefte aan handsome, vlotte, popi balletjes, die weliswaar rocksterren in wording zijn, maar die je toch ook nog bij bootraces en in studentencafés tegen het lijf loopt.
Hun concerten worden sociale happenings en binnen de kortste tijd moeten de mannen door heel Amerika campusconcerten geven.
Hun muziek mist langdradigheid, blues of lange soli. De nummers gieren langs, de een nog frisser dan de ander, maar als je de teksten wilt begrijpen moet je toch goed voorbreid zijn. Muziekscribenten in de VS noemen het ‘Upper West Side Soweto’. Columbia ligt in de Upper West Side van Manhattan.
Ik hoor Simon & Grarfunkel-achtige muziek. Liefelijk en frivool. Ik lees hun namen: Ezra Koenig, Chris Baio, Rostam Batmanglij en Chris Tomson. Zijn dit de nieuwe John, Paul, George en Ringo? Hoeveel houdbaarheid heeft deze muziek? Hoe toegankelijk zijn hun nummers? Weten we over twintig jaar nog de tekst van een song als ‘Horchata’, een nummer dat regelrecht weggelopen lijkt te zijn van Graceland van Paul Simon?
De hoes toont een keurig meisje in Ralph Lauren Polo; zelden vertoond in de rock-’n-roll. Ze zou zo maar in Laren 3 kunnen spelen. Dat doet ze niet; ze fungeert hier als publiekstrekker voor een band die op groot doorbreken staat. Een ferme aanrader. XLCD 429.

Toekomstmuziek

Tim Knol - Tim Knol

Stond in het voorprogramma van de laatste tour van Johan en zijn titelloze debuutalbum verschijnt deze maand nog.  Daar heeft Jacco de Greeuw ook aan meegewerkt evenals Anne Soldaat (die zaterdag op Noorderslag ook mee zal spelen) en Jeroen Klein (Spinvis). Excelsior incest dus. Maar ze mogen trots zijn dat ze een bijdrage mochten leveren aan het debuut van deze 20-jarige gast. Zo mooi gezongen!

Everything Everything - My KZ, UR BF
> luister hier

Staat op Eurosonic deze vrijdag en is daarmee in Nederland gelanceerd. Typisch hoog stemgeluid (nog hoger dan Chris Martin) soms als een kerkelijk koor (ook omdat alle vier de Manchester-mannetjes meezingen). Sferische klanken en gitaren erbij. Echt vernieuwende liedjes maar als je toch moet vergelijken: Cure, Editors, Temper Trap.

White Rabbits - Percussion gun
> luister hier

Daar is weer zo’n New Yorkse band uit een hoge hoed getoverd. Deze witte konijnen zijn nu al de hele wereld aan het veroveren. Flauw maar waar; de percussie is vanaf het begin het einde. Wat een drive! Wordt vergeleken met Adam & The Ants maar dan toch echt de 2010-versie. Gaat onderhuids broeien.

Ramblin` Jack Elliott
> luister hier
Je zult maar de zoon van een arts zijn en in het rijke deel van Brooklyn wonen en opgroeien en ook nog Elliot Charles Adnopoz heten. Dan loop je op je vijftiende toch van huis weg om je aan te sluiten bij een rondtrekkend rodeogezelschap. Een half jaar later vinden je ouders je terug en brengen je thuis. In New York ga je meteen naar Greenwich Village en… Dat is het begin van de levensgeschiedenis van Ramblin’ Jack Elliott, thans bijna 79 jaar oud en wiens nieuwe/laatste cd nog heel appetijtelijk klinkt.
Wat? Koop ik een cd van een man die tegen de tachtig loopt en die nog folk, blues en stompin’ rockmuziek speelt en zingt?
Ja, want met de stem van deze gringo is weinig aan de hand. De muzikant Joe Henry, bekend vanwege zijn ‘gevoel’ voor kwaliteit, durfde het wel aan om deze cd te gaan maken. Hij wierp zich op als producer en zo kwam deze 25ste schijf tot stand. Tien doortimmerde songs worden voorbeeldig gespeeld en bekende muzikanten (David Hidalgo, Van Dyke Parks) helpen mee op een mooi ingetogen muziekwerk: A Stranger Here – uitgebracht bij ANTI (0-4577-87055-2).
Elliott kreeg zijn bijnaam van de moeder van folkzangeres Odetta. Hij was vriend van Bob Dylan en Pete Seeger en reisde samen met Woody Guthrie over de wereld. Hij voelde zich aangetrokken tot het leven van cowboys, maar ook tot de rokerige koffiebars van New York toen folk daar versterkt werd en er een heel nieuwe generatie muzikanten opstond.
Hij maakte vanaf 1955 platen en scoorde in de jaren 90 met de cd America. Zijn optredens kenden een vreedzaam, bijna literair karakter en tot in de lengte der jaren zong hij door. A Stranger Here is een fraaie, ingetogen cd.

Toekomstmuziek

1. Corinne Bailey Rae - I´d do it all again
> luister hier

Heel breekbaar liedje waarbij het net als in de clip ook echt lijkt alsof Corinne net wakker wordt. Echt wakker word je er trouwens niet van. Vrolijk ook niet . Maar het is wel wonderschoon. En dan te bedenken dat deze oude soul pas 30 is!

2. K’s Choice - When I lay beside you
> luister hier

Sarah en Gert Bettens zijn weer samen en zullen in maart met hun nieuwe album komen. Dit voorproefje, wat gemaakt werd voor Music for life (het Belgische broertje van Serious Request), beloofd veel goeds. Ze gaan ook nog door Nederland toeren. Ouderwets!

3. All missing pieces - Infinity

Na hun debuutplaat uit 2008 komen de jonge broertjes Camiel, Wrister en Quinten nu met hun vervolgsingle. Ze worden geholpen door hun Haagse collega-vriendjes Bas en Spike van Di-rect. Heel vernieuwend is het allemaal niet, maar ze zijn zo sympathiek en nog zo jong dus daar zit nog genoeg toekomstmuziek in.

For the record

Joan Baez
> luister hier
Ja, Joan Baez is een dame, een heuse, echte Lady. Het vroegere vriendinnetje van His Bobness staat al vijftig jaar op de planken en mag beschouwd worden als een icoon. Ze was een folkie, ze sprak misschien wel met bomen, ze had iets van een jong elfje en ze zong met breekbare stem, maar wat een carrière heeft Madame achter zich liggen.
Gek, maar waar: we hebben altijd een beetje schouderophalerig over haar gedaan. Alsof we haar niet echt serieus namen. Bijslaapje van Dylan… so what? Misschien was Dylan wel háár bijslaapje, bedenk ik nu.
Baez (69, geboren in New York) heeft een loopbaan achter zich: met lp’s, hitjes, grote concerten, films, documentaires, goed verkopende cd’s en nu ligt er de cd/dvd How sweet the sound.
Juist, een overzichtstentoonstelling. En een vette aanrader. De liedjes zijn smaakvol gekozen. Vanaf protestliedjes tot en met songs met een zwaar en mooi politieke lading. Ja, er staat nog een duet met Bobbie op ook (‘I pity the poor imigrant’), maar ook haar ‘The night they drove old Dixie down’ en van Tom Waits geleende ‘Day after tomorrow’.
Ik heb stil en ingetogen de dvd bekeken. Haar mars met Martin Luther King, haar concerten, haar revolte tegen de politie in Oakand en haar gang naar het oorlogsgebied van Sarajevo. Die laatste beelden zijn diep, diep ontroerend en mooi. Het grappige is dat Baez fabelachtig uit die docu komt: sterk, lief, geïnteresseerd en voor alles pacifiste. Dat was ze vanaf haar eerste jaren in de muziekbusiness.
Waar Dylan een mummelende vreemde is geworden die zijn naam hooghoudt door op het verleden te wijzen, is Baez groter geworden naar gelang ze ouder werd.

Toekomstmuziek

1. Audio Transparent - Really white smile
> luister hier

Het derde album van deze undergroundband uit Groningen is een feit. Deze eerste single is een aanklacht tegen de schoonheidsindustrie. Gave animatieclip waarin poppetje nieuwe gave tanden krijgt. Mooie depri song om van te janken, maar ook om je tanden in te zetten.

2. Medina - You and I
> luister hier

De dance-verrassing van 2008 op Ibiza waren de beats van Deadmau5. Dit jaar incasseert hij zijn succes in commerciële vorm. Los van zijn eigen album werkte hij aan veel mixen mee. Zo ook bij deze Deense zangeres. Het is typisch Deadmau5; heel sferisch, maar het kabbelt dit keer wel heel erg. Dit is een Engelse vertaling van Medina’s Deense nummer-1-hit en daarmee minder authentiek.

3. Eva Simons ft. Chris Brown - Don’t Stop The Beat

Nederlandse Lady Gaga die na Popstars (2004) en meidengroepje Raffish haar haren rechtop uit haar hoofd trok en solo verder ging. Ze hielp Chris Brown met een track en komt ergens in het nieuwe jaar (eerst nog een andere single) met een eigen track waar hij op meedoet. Zolang Chris maar z’n handen thuis houdt, want deze jonge wereldster is van ons! Jammer weer van de stemvervormer.

For the record

Bob Dylan - Christmas in the Heart
> luister hier

Ja, het is waar, Bob Dylan heeft bedacht dat hij een kerst-cd moet maken. His Bobdom heeft een band samengebracht, heeft bladmuziek uitgedeeld, is achter de microfoon gaan staan en… Ho, stop. Je wilt het niet weten. Je kunt het ook niet verstaan en misschien is dat maar goed ook. Hij zocht wat traditionals bijeen en mummelde de teksten in, langs de muziek heen van mannen die zich toch ook afgevraagd moeten hebben wat His Bobdom aan het doen was.
Waarom wil een zo groot artiest als Dylan, dit doen? Niet voor de centen. Hij moet gedacht hebben: wat Al Green, Elvis, The Beatles, Brian Wilson, Booker T, Aimee Mann en honderden al gedaan hebben, kan ik ook. Iedereen weet dat Dylan ons eens in de zoveel tijd verrast. Nu ook, maar dit is droevige kost en dat kan de bedoeling niet zijn. Iemand had hem moeten zeggen: ‘Bob, doe dit niet, laat het mooie idee varen en ga wat anders doen.’
Er zullen miljoenen exemplaren van deze machtige misser over de toonbank gaan. Mensen die deze cd kopen zijn: a) gek van Dylan, b) verzamelaar, c) kerstfreaks, d) hebben geen gehoor, e) hebben mededogen of f) bezitten een gezonde dosis humor. Met enige drank op kan je dit misschien een kerstmeezingplaat noemen, maar dat zullen weinigen doen. Er staat wel een aardig lied op de ­bedroevend slechte cd. Dat is ‘Must be Santa’. ­Gewoon humor. Laten we dat doen; we kopen de nieuwste Dylan en doen alsof dat zo hoort. Als je ooit meesterwerken schilderde, mag een uitglijder best eens voorkomen. Heel veel later in de geschiedenis zal waarschijnlijk worden ingezien dat dit briljant werk is.

Toekomstmuziek

1. Robin Thicke - Sex Therapy
> luister hier

Heerlijke geile single met sample van Lesley Gores ‘It’s my party’. Nou vond ik z’n hele vorige album ook al echt super maar dat werd toen ook niks. Z’n nieuwe album is geproduceerd door de bekende hitmakers dus hitgarantie lijkt een feit. En zo niet dan ga ik maar weer in therapie.

2. Crookers ft. Kelis - No Security
> luister hier

Dit zou wel eens de eerste echte dubstephit kunnen worden. Vette baslijnen en 140 BPM. Typische Engelse soort van Drum-’n-bass-house. Voor Crookers-begrippen is deze danceplaat in ieder geval retecommercieel. Dat geldt voor hun hele album, waar ze op hun eigen site regelmatig tracks laten horen. Je kent de Crookers van hun mix van ‘Day ’n Nite’.

3. Debrah Jade - Everytime
> luister hier

18-Jarig chickie uit Eindhoven dat wordt gezien als de Nederlandse Alicia Keys. Door een tv-programma kwam ik in aanraking met haar en zo kwam ze ook al in mijn radioshow. Dit is niet ’t sterkste nummer, maar dat neemt niet weg dat we kunnen spreken van een nieuw talent. Helaas voor haar is de urban scene niet zo heel groot, maar misschien moet ze alvast daarbuiten denken

For the record

Corb Lund - Losin' Lately Gambler
>luister hier

Laarzen, Wrangler-jeans, cowboyhoed… uhh, country dus? Ja, en dan drie keer.
Uit Taber, Alberta komt Corb Lund, een jonge Canadese boerenzoon die muziekwetenschappen studeerde in Edmonton. Hij speelde lang in punkgroep The Smalls, maar voelde zich aangetrokken tot de Canadese prairiecountry-muziek. Hoe dat klinkt? Denk rodeo’s, veeartsen en de chinook-wind. Lund komt met de cd Losin’ Lately Gambler (NW 6177). Sterke country, weliswaar opgenomen in Nashville, maar verre van zoet, plakkerig of commercieel. Eerder stoer en landelijk. Zijn ‘This is my prairie’ geeft aan hoe hij denkt en leeft en zingt en speelt. Hij was een bullrider in zijn jeugd tot hij naar Black Sabbath ging luisteren en aan de muziek verslaafd raakte.
Augie Meyers speelde eeuwen terug samen met Doug Sahm in het Sir Douglas Quintet. Nu, 69 jaar oud, is hij terug met Country (ESR 1003) een Tex-Mex-countryverzameling. Meyers is een van God gegeven muzikant die nergens groot geld verdiende en dus nog op kleine podia staat in San Antonio.
De derde cd die je moet bestellen, heet ­Heaven & Earth (Diggin music) en komt van het duo Blue Mother Tupelo. De zij is Micol Davis en komt uit Memphis. De hij vond gitaarspelen leuk en is Ricky Davis. Beide Davissen trouwden in 1994. Hun muziek is puur Midwestern-country. Denk aan Republikeinen, kleine danshallen, bourbon en Presbyteriaanse dominees. Het is southern soul, vermengd met country. Grappig en waar: de producer heet Bob Ohlsson en die man stond zangers als Marvin Gaye en Steve Wonder bij.

Toekomstmuziek

1. Delain - Smalltown boy
> luister hier

Delain is een Nederlandse gothicband destijds opgericht door Martijn Westerholt (de ex-toetsenist van Within Temptation) die al jaren bakken met platen verkopen. Nu is er een speciale heruitgave van hun plaat April Rain en daar staat deze cover van Bronski Beat op. Ofwel een hoog zingende Charlotte met een Metal-uitvoering van een nichtenclassic. Dat is gewoon gaaf.

2. Devendra Banhart - Baby
> luister hier

Vage folky hippe Amerikaanse singer-songwriter, die in 2005 een bescheiden 3FM-hitje had met ‘I feel just like a child’, komt nu met z’n z’n zevende album. Deze eerste single zou ook wel weer een herfsthitje kunnen worden. Een beetje Jack Johnson on acid.

3. Paceshifters - I don’t listen
> luister hier

Broertjes Paul (19) en Seb (16!) vormen samen met drummer Koen (20) een powerrocktrio dat nu een (vinyl!) single uit heeft onder begeleiding van Peter van Elderen. Teringherrie dus waarvan mijn moeder zou zeggen ‘I don’t listen’ en dus klopt het als een bus! Don’t wanna grow up! Als ze van de drugs afblijven gaan deze boys nog jaren vlammen.

For the record

The Maldives - listen to the thunder
> luister hier

Zo heel soms gebeurt dat: je zet een cd op, luistert even en denkt: verrek, wie zijn dat? Ik had, eerlijk is eerlijk, nog nooit van de mannen gehoord. Ze heten The Maldives en komen uit de staat Washington. Uit het noordwesten, dus van dat grote land, en het dient gezegd dat er steeds meer goede groepen uit die, relatief rustige, muziekhoek komen. The Maldives werden eigenlijk nooit opgericht; een paar mannen begonnen te spelen en sindsdien (ergens in 2002) hebben er wel dertig verschillende types in de band gespeeld.
Ze zijn toe aan hun tweede cd – een enorme verrassing: Listen to the Thunder (uitgebracht door Mt. Fuji Records) is een juweeltje. Denk aan The Band, vermengd met The Old 97’s. Countryrock met een flinke vleug Americana, zoals we het allemaal graag horen, maar zelden mooi opgediend krijgen.
Dat gebeurt hier dus wel. De negen man die thans in de band spelen, weten een heerlijke sfeer te creëren en daar gaat het om. Het is bepaald geen ingewikkelde muziek, het swingt soms, het rockt, het kan kabbelen en je krijgt er gewoon een goed gevoel bij.
Drie jaar geleden debuteerden de mannen die toen in de band zaten en daarna werd de band de vaste bewoner van de Tractor Taverne in Seattle. Op gepaste tijden kwamen daar honderden mensen genieten van lekker luisterbare countryrock. Niet van toen, maar juist van nu en dat is ook de kracht van de band.
Het aanhoren van deze schijf dwingt je als muziekliefhebber op zoek te gaan naar hun debuut-cd. Als je The Band aankon, en als je naar muziek durft te luisteren, is dit een puur verrassende uitkomst van iets nieuws.

Toekomstmuziek

1. Kane - No Surrender
> luister hier

Kane deed iets wat de fans niet trokken. Ze vernieuwden zo dat het volgens velen stuk geproduceerd werd. Kortweg hun vorige plaat verkocht niet ­briljant. Nu is Kane, volgens Dinand zelf, voor het eerst echt een bandje. Dit is hun nieuwe kindje, voorloper op een heel basic album

2. Raul Midon - Synthesis
> luister hier

Wat een sympathiek muzikaal fenomeen is deze blinde gitarist, beatboxer, liedjesschrijver, mondtrompettist en vooral ook zanger uit Mexico! Zijn vierde album Synthesis is ditmaal geproduceerd door topproducer Larrie Klein (o.a. Peter Gabriel en recent Melody ­Gardot). Heerlijke ­luistermuziek waar alles van gaat kriebelen.

3. Elske de Wall - Come see the end in me
> luister hier

Is er nog plek tussen Miss Montreal en Ilse de Lange? Uit Friesland komt deze 23-jarige roodharige chick. Via haar eerste demo mocht ze gelijk bij Universal een heel album opnemen. Het mocht ook wat kosten want is gedeeltelijk in Amerika opgenomen. Het eind lijkt nog niet in zicht voor onze Elske.

For the record

Manassas - Pieces
> luister hier

Op het moment dat Crosby, Stills, Nash & Young inzagen dat samenwerken meer frictie dan lol zou opleveren, zette Stephen Stills een project in elkaar dat een bijna ideale opstelling van muzikanten in de popmuziek opleverde.
De band nam de naam Manassas aan, naar het legendarische stadje in de staat Virginia waar de Amerikaanse burgeroorlog een van zijn grootste veldslagen ooit meemaakte. Stills, in die dagen tot over zijn oren verliefd op de Franse zangeres Véronique Sanson, rekruteerde de heren Chris Hillman, Paul Harris, Joe Lala, Al Perkins, Calvin Samuels en Dallas Taylor en twee langspeelplaten (in 1972 en ’73) waren het gevolg. Beide waren een kassucces.
Persoonlijk ongerief, drugs en onrust bij Stills maakte de band kwetsbaar en het bleef bij twee lp’s en een voortijdig einde van een goede groep. Sinds drie weken is het derde product uit: Pieces. Na bijna veertig jaar dus.
Vijftien solide nummers die in de beginjaren 70 waren blijven liggen. Negen nummers zijn van zijn hand; ‘Lies’ is een bijna topper en ‘I am my brother’ is geschreven in de echte Stephen Stills-stijl; ritmisch en een tikje exotisch. De goede zestiger Stills ziet deze uitgave (Rhino 8122-79850-0) als het begin van een complete overzichttentoonstelling.
Er moeten nog cd’s komen met live-opnames en god mag weten wat meer. Het is net alsof deze toch vreemde vogel in de popmuziek van de jaren 70 zichzelf een plaats aan het geven is in de geschiedenis. Met zijn hese stem en zijn herkenbare gitaarwerk was hij een peiler van de muziek van toen. Deze schijf is het terugkerende bewijs daarvan. Gedateerd en niet oubollig.

Toekomstmuziek

1. Norah Jones - Chasing pirates
> luister hier

Norah heeft zowaar de gitaar ontdekt op haar nieuwe vierde album (The Fall)! Het is dan ook geproduceerd door de producer van Kings of Leon Jacquire King. Norah zelf: ‘I wanted the grooves to be more present and heavy. And I also just wanted to do something different.’ En dat is gelukt, het is in ieder geval een radio­piraatje.

2. Spandau Ballet - Once more
> luister hier

Na twintig jaar is de volledige, originele bezetting van de band opnieuw de studio ingedoken om al die klassiekers van toen én een aantal nieuwe nummers opnieuw op te nemen. Kortom, de bankrekening was leeg en ze gaan het nog even een keertje over doen. Het is niet eens zo heel erg.

3. Brainpower - Mijn manier
> luister hier

Het greatest hits album (zijn zesde) 'Mijn Manier' van Brainpower komt 19 oktober uit, en vanaf 19 september is hij in verschillende theaters te zien. Vette beat weer van TLM en de altijd snelle rap van GertJan. Hij is bezig met een Engelstalig debuutalbum! Dat zal wel even wennen worden want dit is gewoon zijn manier.

For the record

Chris Kristofferson - Closer to the Bone
> luister hier

Closer to the Bone blijkt een prachtige revanche op Kris Kristofferson's This Old Road uit 2006. Welk een simpelheid in de elf liedjes die de zeventiger ons voorlegt. Simpel als in: rechtdoorzee, geen opsmuk, geen trucs, geen tierelantijnen en geen extra’s. Kristofferson is een storyteller. Van de kleine, vaak pijnlijke verhalen des levens, van liefdes en mislukkingen, van eigenlijk alledaagse dingen die wij allen kennen en meemaken.Op deze cd zingt hij ‘Goodmorning John’. Juist, goedemorgen Johnny Cash. Ze zouden het ooit als Highwaymen samen zingen, maar het kwam er nooit van. Nu dus wel. Een strofe:
I mean it John
You can loose your mind or memory
But you ain’t gonna loose me
As your friend.
Machtig ingehouden, mooi sober en o zo liefdevol.
Kristofferson vindt producer Don Was aan zijn zijde en deze man heeft alles wat extra was aan de liedjes er letterlijk afgesloopt. De toevoeging van de formidabel ingehouden spelende drummer Jim Keltner doet de rest en ook het gitaarspel van Stephen Bruton mag er wezen.
Bruton overleed vlak na de opnames van deze cd – de schijf is aan hem opgedragen. De uitgave is van New West (NW 6172) en kent ook een bonusverpakking met acht nummers die Kristofferson zong en speelde tijdens een concert in Dublin in 2008. Ook voor die muziek neem je als liefhebber je hoed af. Waarom is het simpele toch zo vaak zo mooi? En moet je een oude artiest worden om dat over te kunnen dragen?
Waarschijnlijk.

Toekomstmuziek

1. Kiss - Modern Day Delilah
> luister hier

Paul Stanley en co gaan het gewoon weer proberen. Dit is de eerste single sinds elf jaar! Niet de flauwe disco (‘I was made for loving you’) maar de echte rock uit de jaren 70/80. Vernieuwend is het niet maar het is wel gewoon de band waar m’n broer posters van op z’n kamer had hangen. Haal de schmink maar uit de kast en steek je tong uit!


2. Snow Patrol - Just say yes
> luister hier

Frontman Gary Lightbody was gevraagd om een nummer te schrijven voor Gwen Stefani maar dat ging niet door. Toen schoof het nummer door naar Nicole Scherzinger en die heeft het opgenomen, maar haar album kwam toch niet uit. Bedankt dames! Want daardoor is dit een van de nieuwe tracks op hun eerste compilatie Up to Now.

3. Foo Fighters - Wheels
> luister hier

Ook Foo Fighters, de band van Dave Grohl, komt met een best of-verzamelaar en dit is een nieuwe track (anders kopen de fans het niet). Zij omschreven het zelf als ‘the feeling when the wheels touch the ground and you’re like: oh, God, I’m glad that’s over with, man’ en speelden het op 4 juli al zelfs bij Obama in z’n tuin. Heerlijke radiorock.

For the record

Voormann & friends - A sideman's journey
> luister hier

Hij is altijd een Duitser gebleven, waar hij ook speelde, en hoe mooi hij hoezen van platen en cd’s ook maakte.Een interessante man, een bohémien en lid van de artistieke incrowd van Hamburg toen de Beatles daar in de jaren 60 binnenvielen. Toen hij hun geluid hoorde, was hij verkocht. Voormann nam ook de bas op, speelde, maar bleef zijn vak, ontwerper, trouw. Hij werkte in Londen, ontwierp de hoes voor Revolver, en won er een Grammy mee.
Maar hij wilde veel liever bas spelen. Hij ging dat doen in de band van Manfred Mann en later in de Plastic Ono Band. Hij werd vriend van Lennon, Clapton, Harrison en later Nilsson. Bovendien maakte hij soms nog fraaie hoezen (voor de Bee Gees en Spooky Tooth). Zo werd hij een beroemde sideman, een man die je soms voor een kortstondig project aantrok. Tot hij, in de jaren 90, de rust in Duitsland terugvond en zich met zijn gezin in de buurt van München vestigde.
Toch bleef de herinnering aan de Beatles-tijd aan hem trekken. Hij maakte alles voor de beroemde The Beatles Anthology (hoes, dvd, alle drukwerken) en voelde zich eigenlijk nog steeds de Duitse Beatle.
Nu hij ouder (boven de zeventig) is geworden, wil hij de muziekwereld nog een toetje meegeven. Klaus Voormann koos voor een cd: A sideman’s journey. Paul McCartney ging met hem de studio in (‘I am in love again’) en Dr. John deed ‘Such a night’ nog maar eens.
De cd is voor Beatlefans een must. Voormann maakt nog steeds zeer prettige muziek en hij heeft voor deze cd (uitgebracht op Universal 2706805) de positie van sideman voor heel even verlaten.

Toekomstmuziek

1. Air – Sing Sang Sung
> luister hier

Het zesde album van dit Franse elektronische popduo komt over een maandje uit. Deze eerste echte single voelt als Bee Gees, Mika ofwel gewoon als de good old Air. Eigenlijk is het nog steeds jammer dat ze niet meer louter instrumentale muziek maken in plaats van dat gezapige gesing-sang-sung. Dat klopte meer en paste ook beter in softporno films.

2. Coparck – A dog and a pony show
> luister hier

Met mijn radio 6-pet op word ik blij van de medewerking van trompettist Eric Vloeimans en als 3FM-jock word ik blij van het feit dat de single zo fucking vrolijk is. Tuurlijk is het allemaal een beetje arty maar ze houden het ook niet voor niks tien jaar vol. Dit is de titeltrack van het nieuwe vierde album. Ik hoop echt op een goed jaar voor deze Amsterdammers.


3. Robin S & Corey Gibbons – At my best
> luister hier

Robin Stone woonde lekker in Georgia en vertelde haar kleinkinderen nog wel eens over de hit die zij in de jaren 90 had gehad. Vorig jaar werd ‘Show me love’ in een remix in Nederland (en daarbuiten) ineens wederom een wereldhit en dus moest ze best vaak met haar S uit de schommelstoel komen. Toen Engelsman Corey Gibbons belde voor iets nieuws kon ze geen nee zeggen en dat had ze nou wel moeten doen. Dit is niet echt Robin S op haar best.

For the record

The Eagles - New Zealand concert
> luister hier

Ik weet dat er nogal wat Eagles-fans zijn die voortdurend blijven zoeken naar nieuw oud materiaal van hun helden.Daar is sinds kort een legale toevoeging bij gekomen. Op IMA 104223 is de dubbelaar The Eagles - New Zealand Concert uitgekomen. Niet iedere platenboer zal dit product hebben, maar er is niets illegaals aan deze schijfjes, sterker nog, de heren hebben hun volledige medewerking gegeven: geef maar uit; we zien wel…
Of het oude principe ‘de kassa moet rinkelen’ hierbij een rol speelt, lijkt me niet. Alle Eagles lijken loaded en ik denk niet dat een miljoenenpubliek zich aan deze uitgave zal vergrijpen. Waarom dan toch is dit alles uitgebracht?
Geen idee.
Het concert dateert van 26 november 1995 en vond plaats in Christchurch. De mannen spelen keurig van alles wat; 26 nummers te beginnen met hun watermerk ‘Hotel California’ en (fabuleus) afgesloten met ‘Take it easy’.
Het is goed en grappig dat op de bewuste avond Joe Walsh heel goed in vorm was en een aantal van zijn gierende gitaarstukken door het Eagelsrepertoire heen vlecht. Er zullen mensen zijn die de dvd van dit optreden al wel hebben gekocht, misschien dat deze audio uitgave een knieval is voor diegenen die niet van filmpje-kijken houden.
Don Henley is (nog steeds) een nurkse hork en Glenn Frey blijkt zelfs aardig te kunnen zijn op het podium. Hij kondigt aan en af en bedankt zelfs het publiek voor haar aanwezigheid. Voor de echte Eagles-fans is dit een must. Voor in countryrock geïnteresseerden kan het ermee door en anderen kunnen gewoon doorlopen.
Overigens is de uitgave mooi goedkoop gehouden, dat dan weer wel.
De kwaliteit echter is ‘blikkerig’, maar verzamelaars en freaks geven daar niet om. Voor hen telt: weer een live concert…Toegegeven: de toevoeging van de Joe Walsh-songs maakt de cd opmerkelijk.

Robs podload

Beste track?
> luister hier

Check je kalender. Het is bijna het einde van dit decennium. Het is alweer tien jaar geleden dat we de millenniumbug overleefde. Voordat je weer vol in het lijstjesgewelf gestort wordt wilde ik, nu je nog lekker fris bent in het koppie, vragen wat de beste track is van de afgelopen tien jaar. Nu de sluitingstijd nadert, wil ik graag weten, wat gaat jullie nummer 1 worden? Stuur je favoriete tien naar rob.stenders(at)kxradio.nl Volgende week op deze plek jullie OORdeel. Hierbij mijn voorzetje ter inspiratie.

1    Seven nation army – White stripes
2    Drop it like it’s hot – Snoop Dogg
3    Do you want to – Franz Ferdinand
4    She wants to move – N.E.R.D.
5    Standing in the way of control – Gossip
6    Pass that Dutch – Missy Elliott
7    Last nite / someday – The strokes
8    Let’s get it started – Black eyed peas
9    Let’s push things forward – Streets
10    I bet you look good on the dance floor – Arctic monkeys
11    Daft punk is playing at my house – LCD Soundsystem
12    Stronger than me – Amy Winehouse
13    Steady as she goes – Raconteurs
14    Galvanize – Chemical brothers
15    Is there a ghost – Band of horses
16    Clint Eastwood - Gorillaz
17    Get ur freak on – Missy Elliott
18    Take me out – Franz Ferdinand
19    Bohemian like you – The Dandy Warhols
20    Get yourself up – KRS One

Toekomstmuziek

1. Geoffrey Gurrumul Yunupingu - Wiyathul
> luister hier
Een blinde aboriginal! Dat voelt alsof ik subsidie krijg om deze plaat te pluggen maar nee hoor. Elton John, Sting en Björk zijn niet voor niks fan. In Australië al hoog in de charts en overladen met prijzen. Mocht iemand het nog wat zeggen; hij zat in Yothu Yindi (single ‘Treaty’ was bij mijzelf thuis een wereldhit). Deze bloedstollende adembenemend mooie single staat op het album Gurrumul. Laat de herfst maar komen!

2. Das Pop - Never get enough
> luister hier
Belgisch kwartet dat ooit, net als Novastar en Goose, Humo's rockrally won (grote prijs van België). Ik krijg ook nooit genoeg van deze jongens! Het album is mede geproduceerd door de superdrukke Soulwax-helden die hier tijd voor maakten. Heerlijke poppie, punkie, danceable, elektronische klanken. Das Pop maakt al jaren toekomstmuziek maar nu snappen we het hopelijk allemaal…

3. C-mon & Kypski - China
> luister hier
We are Square gaat het vierde album van de 4 boys heten. Was het vroeger nog echt het duo van Simon (producer) & Thomas (DJ Kypski). Live hebben Daniël (basgitaar) en Jori (toetsenist) ook hun bijdrage geleverd en dat komt nu ook duidelijk op de plaat die eind deze maand uitkomt naar voren. Deze eerste single is heerlijk hippy. Zeker niet van de afhaalchinees maar voor de gevorderden is het smullen! Eind dit jaar samen met de Utrechtse vrienden van Kyteman in de HMH.

Robs podload

Ian Dury
> luister hier
‘If it ain’t Stiff it ain’t worth it’ was de slogan van het eigenzinnige Stiff-label. Zij brachten ons in de jaren 70 en 80 onder meer Madness, Jona Lewie, Nick Lowe, Elvis Costello, The Pogues en Tracy Ullman. Hun filosofie was; breng de muziek terug naar de basis, de pub. De rocksterren van die jaren waren onbereikbare stadionacts geworden en de disco was te veel glamour. De jongeren in de Vogelaar-wijken avant la lettre moesten zich weer kunnen identificeren met de muzikanten op het podium.
Elvis Costello hoefde je aan niemand uit te leggen, maar de signing van een al 35-jarige poliopatiënt die zijn uiterlijk op zijn zachtst gezegd niet mee had zorgde wel voor wat verbazing. Toch was juist deze meest onwaarschijnlijke popster verantwoordelijk voor de eerste nummer 1-hit in Engeland van het Stiff-label; ‘Hit me with your rhythm stick’. Ian Dury, die gelukkig vaak last had van humor, heeft een paar briljante regels over de ochtenderectie geschreven in ‘Wake up and make love with me’. ‘I come awake / with the gift for womankind / you’re still asleep / But the gift don’t seem to mind’

Het funky geluid van The Blockheads (waarvan Dury voorman was, red.) werd bedacht door Chas Jankel die ook solo een paar geweldige singles afleverde. Dury overleed in 2000. Een van zijn grootste fans, Robbie Williams, had eigenlijk ‘Rock DJ’ voor hem geschreven. Een van Robbie’s hits, ‘Road to Mandalay’ verwijst naar een regel uit ‘hit me’.

1    Hit me with your rhythm stick
2    Wake up and make love with me
3    Sex & drugs & rock & roll
4    Reasons to be cheerful (part 3)
5    Spasticus autisticus
6    Ai no corrida (Chas Jankel)
7    I want to be straight
8    What a waste
9    Glad to know you (Chas Jankel)
10    Questionnaire (Chas Jankel)
11    Inbetweenies
12    There ain’t half been some clever bastards

Toekomstmuziek

1. Jay-Z & Rihanna & Kanye West - Run this town
> luister hier
Drie Amerikaanse grootheden tezamen. Het is de eerste single van het nieuwe album van rapper Jay-Z. Het refreinhookje van Rihanna is goud, het couplet met Kanye is supercool, alleen de raps van Jay-Z zelf kabbelen een beetje (maar blijven top). In de VS brak het records en in Nederland wordt het (ook dankzij megaclip) wel top 10.

2. Cobra Starship - Good girls go bad
> luister hier
Poppunkband uit New York die met hun 3de album komen. Met deze single zouden ze weleens wereldwijd kunnen doorbreken. Geproduceerd door Kevin Rudolf (Let it rock) en gezien het thema (perfect meisje/slechte kant) hebben ze Gossip Girl Leighton Meester (Blair) zover gekregen mee te doen. Maar ook zonder die chick een supersingle!

3. Bløf - De storm
> luister hier
Zelf durfden ze het na ‘Alles is liefde’ eigenlijk niet meer aan om nog een soundtracksong te maken. Maar als er dan een film komt (De storm) over de watersnoodramp, kun je als oer-Zeeuwse band eigenlijk niet weigeren. En dus maakte Peter mooie (be)grijpbare teksten en zingt Pascal z’n 32ste single zo mooi als altijd.

Robs podload

Backstreet Boys - Straight Through My Heart
> luister hier
Blond haar blauwe ogen soms een beetje mollig, soms weer lekker strak in pak. Maar altijd goddelijk! Ja, zo ziet hij er uit. En nee, dan heb ik het deze keer niet over Rob. Rob heeft zich verslapen en omdat hij natuurlijk dit stuk altijd net voor de deadline inlevert vraagt hij mij, secretaresse van zijn baas bij 3FM, of ik niet even in 300 woorden iets wil vertellen over een favoriete artiest. Pure minachting van u, de lezer mijns inziens maar vooruit dan maar voor deze ene keer dan, maar dan gaat het wel over Nick Carter.
Juist ja, die eerder genoemde blonde met die blauwe ogen. Momenteel zit hij weer héérlijk strak in zijn pakkie en komt hij al weer bijna naar Nederland met zijn Backstreet Boys-maatjes tijdens hun This is us- tour. Ze zitten dus niet stil zoals velen steeds denken, maar ja af een toe een adempauze en al die binnengehaalde centen laten rollen is ook nodig anders blijven die zakken wel érg vol zitten. Er komt een nieuw album uit genaamd: This is us. En wat dacht je van de nieuwe single: ‘Straight to my heart’. Ik kan niet wachten, 15 november in Ahoy ga ik helemaal los.
Met dit onderwerp als enige voorwaarde, was Rob een ietsiepietsie geschrokken, maar het was géén stukje of Nick Carter. Ineens waren er geen bezwaren meer.
Nu helpen we eigenlijk elkaar een beetje, want hoe fijn om je liefde voor een artiest met de rest van de wereld te mogen delen. Het schijnt ‘uit’ te zijn om Nick Carter geweldig te vinden en iedereen bij 3FM proest wel erg hard als ik me deze naam weer eens laat ontvallen op de werkvloer, maar zou er onder al die lachers niet iemand zitten die heimelijk ook fan is?

For the record

The Shadows - Dance On
> luister hier
Soms komt een ware golf aan sentimentele gevoelens over me, vaak bij het aanhoren van muziek van The Shadows. Wij noemen dat thuis het Langs de lijn-gevoel. 
Dat is een onuitwisbare periode in mijn leven geweest. De tijd van opgroeien en mens worden, van hard werken voor Studio Sport en in de studio altijd dat formidabele radioprogramma aan. Naast me zat John Frederickstad. Hij hield zijn cijfertjes bij.
We volgden de eredivisie via de radio.
Presentatoren Willem Ruys, Joop Niezen, Tom Blom en Koos Postema. Lol op de vierkante meter en boven dat alles: muziekkeuze Herman van der Velden.
Ik wil terug naar die ‘onbedorven’ jaren.
Wat waren dat voor jaren?
Van Joop den Uyl, Joop Zoetemelk en Joop Landré.
Ik heb mij net aangeschaft de cd The Shadows: 50 Golden Greats. Als er een genre uit de jaren 70 overblijft dat het fabelachtig deed bij Langs de lijn dan was het wel de muziek van The Shadows. Simpel, herkenbaar, ja zelfs aaibaar. Klanken hebben geschiedenis.
Je draaide in die jaren zelf deze muziek niet, maar je kreeg het van Herman van der Velden omdat hij precies aanvoelde dat deze liedjes prachtig pasten in dat superbe radioprogramma dat de NOS toen bezat.
The Shadows maakten (mede) die toon. Vijf arbeiderszonen uit Hertfordshire (Bruce Welch, Hank Marvin, Jet Harris, Terry Smart en Harry Webb… uhhhh, juist, Cliff Richard) vonden dat ideale jaren 60 en 70 geluid. The Ventures en The Spotnicks deden het ook, maar The Shadows waren kampioen.
En voor een prikkie kan je die herinnering kopen. Bij het aanhoren van ‘Dance on’ en ‘Foot tapper’ hield ik het niet meer droog.

Toekomstmuziek

1 Van Velzen - Other side of me
> luister hier
Ruim op tijd voor de herfst begint, levert Roel van Velzen alvast een potentiële soundtrack af. Deze single is mede-geschreven door een ander Nederlands talent: Bertolf.

2 Paloma Faith - Stone cold sober
> luister hier
Duffy na zestien kilo cocaïne. Het album dat volgende maand verschijnt heet niet voor niets Do you want the truth or something beautiful? Is live ook steengoed zag ik op YouTube, dus ik kan niet wachten tot ze naar Nederland komt.

3 Monica da Silva trio - Philip Freriks
> luister hier
‘Philip Freriks ik ben je bitch niet. Nooit geweest ook’. Afkomstig uit een voorstelling op De Parade van Arjen Lubach en Tim Kamps. Dit liedje is nu een eigen leven gaan leiden. Check vooral ook de clip, die is inclusief een intermezzo met de politie wegens illegaal minimotorrijden.

Rob's podload

The Doors
> luister hier
Als professor Barabas uit Suske en Wiske zijn teletijdmachine nou eens een dagje uit zou willen lenen, zou ik zonder enige twijfel kiezen voor het bewust meemaken van de revolutie in de popmuziek in de jaren 60. Bij voorkeur op Amerikaans grondgebied. 
Ik zou als 20-jarige midden willen zitten in de opkomst van de zogenaamde counter culture en de meest opwindende popmuziek allertijden absorberen. Van de geniale Beatles tot aan Jimi, Janis, Stones en de geweldige labels Motown en Stax. Zomaar de nieuwe Otis Redding in handen krijgen en de week daarna The Doors en een paar dagen later Sly & the Family Stone. Ik zou dj zijn op de free form underground stations die in Amerika furore begonnen te maken op de FM en die verder keken dan de hitparade lang was.
Helaas sliep ik in die tijd nog hele dagen en werd pas heel veel later wakker om de muziek alsnog te ontdekken. De door mij genoemde voorbeelden boren in nieuwe generaties ook steeds weer fans aan en dat is niet voor niks. The Doors met de mythische Jim Morrison blijft onverminderd populair. Na de dood van Jim maakte de rest nog een aardige Doors-start waarvan Other Voices eigenlijk heel goed is maar nooit een echte officiele cd-release heeft gehad.
Die mag niet ontbreken in je kast.

1    Touch me
2    People are strange
3    L.A. woman
4    Break on through
5    Love her madly
6    Unknown soldier
7    When the music’s over
8    Light my fire
9    Crystal ship
10    Ship w/ sails
11    Tightrope ride
12    Roadhouse blues
13    Love me two times
14    Riders on the storm
15    The end

For the record

This is us
> luister hier
Gek, maar waar: ik heb een cd gevonden en aangeschaft waarop te lezen valt dat het een goed gevoel geeft deze muziek onder vrienden te beluisteren. De sfeer zal de aanwezigen aan ‘thuis’ doen herinneren. Daar moest ik even over nadenken. Ik heb een vriend die vroeger een kledingmerk vertegenwoordigde dat ‘goed dragen was onder vrienden’. Het had met iets van ‘gelijke geesten, gelijke overhemden’ te maken. Starbucks in de VS geeft tegenwoordig muziek uit en daarin tracht het dus ook op het gevoel van de koffiedrinkende klant in te spelen.
Ik schrijf dit voor vakantiegangers die naar de VS en Canada zullen trekken en daar het wereldberoemde koffiehuis binnenwandelen. Let op: je kunt er smaakvolle muziek kopen tegen behoorlijke prijzen.
De schijf waar ik op wil wijzen heet This is us (OPCD -8322) en is in samenwerking met Rhino geproduceerd. Er staan 17 liedjes op. Van Aimee Mann die zingt met Michael Penn (‘Two of us’ van The Beatles) tot en met ­Jennifer Warnes die gekoppeld is aan Leonard Cohen (Joan of Arc).
Bob Dylan, Shelby Lynne, Gillian Welch, The Byrds, David Gray en She & Him brengen allen luisterbare deuntjes die het waarschijnlijk goed doen bij zomerse borrels waarbij iedereen een half flesje wijn naar binnen tilt.
Zet ik me af tegen zoveel ‘moois’?
Eigenlijk wel, hoewel kwaliteit zich nooit verloochent.
Neem het titelnummer. Mark Knopfler en Emmylou Harris spelen en zingen: ‘This is us’, een liefdeslied van deze tijd. Blijkbaar hebben mensen soms romige liefde nodig.
Voor muziek van Starbucks: www.iTunes.com/starbucks en laat je verbazen.  

Toekomstmuziek

1. Muse - Uprising
> luister hier
Lichte paniek bij muziekliefhebbers online bij het horen van de nieuwe Muse: ‘United States Of Eurasia’. Muse klinkt ineens als een kruising tussen Spinal Tap en Queen! Gelukkig bleek het slechts te gaan om een lek/albumtrack. ‘Uprising’ voldoet aan alles wat je mag verwachten van de nieuwe Muse: ­Gitaren, bombast en goeie, stevige uithalen!

2. Kim Hoorweg - The Moment I Open My Eyes (Perquisite Remix)
> luister hier
Als 14-jarig opdondertje voor het eerst te gast in mijn 3FM ochtendshow, waar ze verpletterende indruk op me maakte. Sindsdien is Kim Hoorweg in hoog tempo muzikaal volwassen aan het worden. Voor haar nieuwste single strikte ze Perquisite voor een remix. Een perfecte soundtrack voor een lome zomeravond.

3. Dolores O’Riordan - Journey
> luister hier
Ex-zangeres van The Cranberries weigert pertinent achter de geraniums te gaan zitten. ‘Journey’ is afkomstig van haar tweede soloalbum sinds The Cranberries beschimmeld raakten (2003). ‘Journey’ klinkt als een tweedehands theezakje van een goede Cranberries single. Zonde dat er kosten gemaakt zijn voor de cd-drukkerij hiervoor.

Rikies podload

Aangezien Rob vakantie aan het vieren is neem ik zijn column over. Ik ben Rikie Stenders, zijn moeder. Vorige week heb ik deel 1 al gehad maar kon daar die hoeveelheid prachtige Duitse schlagers niet allemaal in kwijt. Junior zegt altijd gekrenkt dat ik hem vroeger geterroriseerd heb met die ‘moffendisco’. Ja, alweer zo’n grof gebekt en onnadenkend statement. Hij kon het echt maar niet begrijpen dat ik, in de moeilijkste Duitse jaren geboren, al zo vroeg de muziek van de voormalige bezetter omarmde. Ik heb hem met mijn passie voor die prachtige liedjes regelrecht die moeilijke muziek ingeduwd waar hij altijd een paar regeltjes over weet voort te brengen in deze verder schitterende gids.

Hierbij deel 2 van de selectie topmuziek uit Duitsland
Roy Black – Ganz in weiss
> luister hier
Net als Roberto Blanco maar dan andersom. Blanco was een aantrekkelijke neger, Roy Black was alles behalve zwart. Roy was ook acteur in succesvolle films en tv-series en is helaas veel te vroeg overleden in 1991. ‘Ganz im weiss’ is in Nederland ook een hit geweest.
Peter Alexander – Das machen nur die Beine von Dolores
> luister hier (na 1 minuut)
Geweldige zanger die in al die schitterende lange Duitse showprogramma’s te zien was. Leeft sinds het overlijden van zijn vrouw teruggetrokken, maar is nog vaak te zien ’s nachts als ze die oude tv-shows herhalen. Heerlijk.
Wolfgang Petry – Ik kon niet kiezen
> luister hier
Daar heb ik die grösste Erfolge van in huis. Alleen maar topnummers. Hij is met pensioen, zijn zoon heeft het met succes overgenomen maar die laat ik liever aan de jonge moeders over.
Flippers – Tanzen unterm Regenbogen
> luister hier
De Duitse BZN. Na 40 jaar nog steeds zeer succesvol. Rob noemt dit hoempa van het criminele soort, maar vreemd genoeg ben ik een verzamel-cd van ze spontaan kwijt na een bezoekje van hem in Tilburg.

For the record

Jefferson Airplane - Bless its pointed little head
> luister hier
Sony Music heeft een backcatalogus uitgegeven waar mensen die in de jaren 70 en 80 opgroeiden en naar muziek leerden luisteren, nu allen een ernstig aha-erlebnis van zullen krijgen. Slim gedaan van die platenbazen, want de liefhebbers van toen zijn de ‘big spenders’ van nu. We kopen graag en kopen ook graag zaken die in ons verleden een prettige klank, geur of smaak hadden. We noemen dat herinnering. Een selectie van de aanschafbare five-packs:
Jazz en omstreken: Miles Davis, George Benson, Duke Ellington, Thelonious Monk, Sonny Rollins en een prachtige Weather Report. Geen titel mag meer dan € 23,– kosten en dan heb je dus vijf cd’s.
How the West was won: Johnny Cash, Waylon Jennings, Dolly Parton en Willie Nelson.
Uit de afdeling herrie en hoe gingen die hits ook al weer: Judas Priest, Mott The Hoople, Prefab Sprout, Kansas, Rory Gallagher, Blue Öyster Cult (Don’t fear the reaper), Ted Nugent, Cydie Lauper en Cheap Trick.
Dit hoort een ieder te hebben: Poco (Pickin’up the pieces, Poco, Crazy eyes, From the inside en A good feelin’ to know), The Byrds (Mr. Tambourine Man, Turn! turn! turn!, Fifth Dimension, Younger than Yesterday en The notorious Byrds Brothers) en de Jefferson Airplane (JA takes off, Surrealistic pillow, After bathing at Baxter’s, Crown of creation en Bless its pointed little head; oefffff).
Leuk om aan een achterneef die nooit muziekonderricht heeft gekregen te geven: Lou Reed (Lou Reed, Transformer, Sally can’t dance, Berlin en Coney Island baby) en Carole King (Writer, Music, Fantasy, Rhymes and reasons en Wrap around joy).
Deze serie is te gek, kost bijna niets en lijkt gemaakt voor de zuinige Nederlander. Nooit meer dan € 23,– betalen. Sommige items gaan voor onder de € 20,–. Have fun.

For the record

Blood, Sweat and Tears - You’ve made me so very happy
> luister hier
In de serie ‘Original Album Classics’ heeft Columbia een meesterzet gedaan. Een five-pack dat er wezen mag.
De groep heette Blood, Sweat & Tears. Grondlegger was de multi-instrumentalist Al Kooper, een verlichte hippie die met het uitbrengen van de eerste lp Child is father to the man voldoende geld wilde verdienen om een tijdje in Londen te gaan wonen en werken. Dat plannetje lukte niet, want B, S & T werd een supergroep die in de hele wereld bekend werd vanwege de rock via een strakke ritmesessie en jazzachtig koperwerk. De zang van Canadees David Clayton-Thomas hielp ook, want de ronde, doorgerookte stem van de zanger droeg veel van de hits die elkaar in sneltreinvaart opvolgden.
De mannen speelden ritmische, dansbare muziek met hit-uitschieters. Wat te denken van ‘What goes up, must come down’, ‘Hi De Ho’ en ‘Spinning wheel’. Ze scoorden nog hoog met ‘Sympathy for the devil’ en ‘40.000 headman’ en hun muziek bleef buitengewoon swingend en begrijpelijk. B, S & T was ultieme FM radiomuziek, intellectuelen schaften blindelings hun platen aan, hun teksten deden ertoe en we zongen in die jaren moeiteloos hun (niet makkelijke) hits mee.
Speel ‘You’ve made me so very happy’ maar eens hard af. Wedden dat allerlei bijna vergeten herinneringen in rap tempo terugkomen. Over school, universiteit, feestjes, vrienden en vriendinnetjes, de sport van toen en uitgaan. Voor die lullige €25 kun je je er geen buil aan vallen. Dit is oude wijn op nieuwe schijfjes. Je ziet jezelf terug op vergeelde foto’s en echt, je bent wie je toen was.

For the record

Golden Earring - Golden Earring Collected
> luister hier

Het is gewoon heel erg knap wat de mannen van Golden Earring hebben gedaan. Ze begonnen muziek te maken in de jaren 60 van de vorige eeuw en spelen nog steeds grote zalen ondersteboven. Op zeker dat er verzamelwerk van de Haagse bluf met mij meegaat naar de Tour. Voor de langere stukken autoweg.
Dit jaar zal het Golden Earring Collected zijn. Aan te schaffen voor nog geen twee tientjes, net op de markt. Het zijn 52 nummers en vele deuntjes zitten ergens achter in je hoofd of (in mijn geval) durf je zelfs hardop mee te zingen. Van het min of meer stupide regeltje ‘Dong-dong-diki-diki-dong’ tot het zompige ‘When the lady smiles’, van de megahit ‘Radar love’, via het van Bob Dylan geleende ‘This wheel is on fire’, naar de wat nieuwere song als ‘Albino moon’ leverden de mannen voortdurend klasse werk af. Probeer maar eens ‘Another 45 miles’ af te spelen zonder mee te zingen.
Wat maakt de muziek van de Earring zo acceptabel? Het ritme van hun hits is een bekende grootheid. Luister naar ‘Twilight zone’, ‘Long blond animal’ of ‘Back home’.
Al die nummers zijn van ‘ons’ geworden; ze zitten in ons DNA. Grappig detail: in de meeste Amerikaanse, Australische of Canadese muziekwinkels vind je een vakje met Earring-materiaal. De mannen zijn universeel geaccepteerd. Ze leven als iconen van de Haagse Beatnach in ons allen voort. Eerlijk waar: George Kooymans, Barry Hay, Cesar Zuiderwijk en Rinus Gerritsen dienen een lintje te krijgen, opgenomen te worden in de International Rock & Roll Hall of Fame, bij Madame Tussaud's te staan, een muziekcentrum naar zich vernoemd te krijgen en min of meer heilig verklaard te worden. Elke ‘goede’ Nederlander dient deze driedubbelaar voor de vakantie aan te schaffen.

Toekomstmuziek

Bekijk hier wat Giel zegt.

Basement Jaxx - Raindrops
> Luister hier
Eeuwige vernieuwers in dancewereld (Ratcliffe & Buxton) komen met album Scars. Op deze eerste knalsingle doet Felix Buxton zelf de vocalen maar op het album krijgen ze gelukkig medewerking van Yoko Ono, Sam Sparro, Cyndi Lauper en Santigold. Dat belooft heel veel goeds en dit zou de eerste zomerhit met ‘Raindrops’ kunnen worden.

Pixie Lott - Mama Do
> Luister hier
Er is weer een nieuwe Duffy. Deze 18-jarige mooie danseres en actrice zingt dus ook. En nu al een paar jaar professioneel! Inhoudelijk is het wat kinderachtig (naar buiten sneaken terwijl je ouders er niks vanaf weten) maar muzikaal zeer volwassen! In Engeland kwam ze gelijk binnen op 1 met deze single. Ben benieuwd wat haar lot in Nederland is.

Diggy Dex ft. Eva De Roovere - Slaap lekker (fantastig toch)
> Luister hier
Twee jaar terug werd ik verliefd op Eva’s ‘Fantastig toch’. Een heerlijk lief Belgisch liedje, maar ik was de enige op 3FM die het draaide. Het refrein is nu gesampeld door de symphatieke D.A.C. rapper Diggy Dex. Iets stoerder, nog steeds zeer aanstekelijk en nog steeds lief. Dus nog steeds fantastig toch!

Stenders podload

Dizzy Man’s Band
> Luister hier



1    A matter of facts
2    The show
3    Fire
4    Jumbo
5    Shocking
6    Tickatoo
7    The opera
8    Money the phoney
9    Rio
10    Let’s go to the beach
11    Dizzy on the rocks
12    Young love

Unieke Nederlandse band die een fikse plaats verdient in de eregalerij der polderpoppers.
Geïnspireerd door ‘Chicago’ en ‘Blood Sweat & Tears’. Rock met een uit de soul geleende stevige blazerssectie. Wat de Dizzy Man’s Band daar nog aan toevoegde was een flinke dosis humor en zelfrelativering. De live shows waren spectaculair.
Naast enorm strak musiceren werd er een theateract opgevoerd inclusief verkleedpartijen, persiflages op Ad Visser (Ad Slisser) en zijn onafscheidelijke danspopje Penney de Jager (Penney te mager).
De roadie Bob Ketzer was een van de hoofdrolspelers van dat spektakel en kreeg dankbare podiumtaken als het organiseren van de beste boerencompetitie.
Op de eerste hit ‘Tickatoo’ keek ‘Down on the corner’ van The Creedence Clearwater Revival over de schouder mee.
A matter of facts is een van de beste singles ooit in Nederland gemaakt.
Als je dat nummer goed vindt, check dan ook ‘Vehicle’ van The Ides of March.
The show is een bijtende satire op de popindustrie.
Ik zag zanger Jacques Kloes nog wel eens in een feesttent midden in het house/gabber tijdperk troosteloos een Dizzy Man’s setje doen waar de pillen kauwende meute met holle blikken verveeld naar stond te kijken.
Ik kon alleen maar hopen dat hij met zijn bandje weer voor eigen publiek zou kunnen spelen en zie daar; ze treden weer op. De sterfelijkheid heeft helaas drie verplichte amputaties geëist, maar ik hoop op een vonkje van het eens zo heilige vuur.

Mustload:
Baby
> Luister hier

For the record

Eric Clapton en Steve Winwood -
Live from Madison Square Garden
> luister hier

Als Eric Clapton en Steve Winwood samen zijn, ontstaat er iets. Muzikale spanning. De een slaat een noot aan, de ander reageert, de een weet het nog: old soldiers never die en ze blijven ook nog mooie muziek maken.Voor het eerst in veertig jaar stonden de twee op één concert samen op de planken. Het gebeurde in Madison Square Garden in New York. In februari 2008 stonden beiden drie dagen achtereen in NY en van die concerten is een overzicht gemaakt. Op een dubbelaar zijn 21 nummers samengebracht: het zijn hits van Clapton, maar liefst drie songs van J.J. Cale, wat werk van Traffic, een niet te missen Buddy Miles-bewerking van ‘Them Changes’ en een geweldige uitvoering van Robert Johnson’s ‘Ramblin’on my mind’.
Wat maakt de muziek van deze twee Britten zo aardig? Het is bekend werk, dat ten eerste. Mensen die denken iets nieuws te zullen aantreffen in de samenwerking van de twee mannen die ooit als jonge mannen in Blind Faith samenspeelden, komen bedrogen uit.
‘Dear Mister Fantasy’ klinkt als het fenomenale Traffic-nummer van weleer, geschreven door Jim Capaldi die vanuit de hemel mee mag luisteren. Ook is het opvallend dat de twee teruggrijpen op twee liedjes van Jimi Hendrix. Clapton was zo onder de indruk van het gitaarspel van Hendrix dat hij twijfelde of hij nog wel God was. En Winwood was te jong om in competitie te gaan met de Amerikaanse gitaarvirtuoos. Liefhebbers kopen deze dubbel-cd ongezien. In de cd zit een inlegvelletje dat je verwijst naar de site van de Eric Clapton en Steve Winwood: www.stevewinwood.com en ericclapton.com/store. Bij het vermelden van een codenummer dat op het velletje staat, krijg je nog korting ook.
Terug naar de muziek: gewoon goed. Lekker bekend. € 20,–, Reprise/Duck 9362-49798-8.

Toekomstmuziek

Bekijk hier wat Giel zegt

1 Vangrail - Alles
> luister hier
Vijf Friezen/Groningers die sinds 2005 al vier singletjes onderin de top 100 hadden. Deze eerste van een nieuw album is met medewerking van Tjeerd van Zanen (Songfestivalhitjes) en Michiel Huisman (acteur). Ton Dijkman (Borsato's drummer) en Edwin de Groot (‘Jij bent zo’) spelen mee en produceerden het. Qua vernieuwing zit je niet in de vangrail als je het in de auto luistert, maar het klinkt zeker gelikt.

2 Tuomo - Ordinary
> luister hier
28-jarige Fin die daar ‘de Duracell bunny’ wordt genoemd. Hij gaat maar door achter de piano en produceert en schrijft heel veel liedjes. Een multitalent dat gelukkig last minute op het North Sea Jazz Festival is geboekt. Deze nieuwste track is door Henkjan Smits getipt. Nou zullen veel mensen die niet meer serieus nemen na wat talentenshows, maar hij heeft er echt verstand van. Extraordinary beautiful! En natuurlijk reeds big in Japan.

3 Major Lazer - Hold the Line
> luister hier
Producers Switch en Diplo (duo dat ook M.I.A ’s ‘Paper Planes’ maakte) hebben nu een heel bizarre dancetrack gemaakt. Helemaal gevuld met allerlei telefoongeluiden en soundeffects (ik hou ervan). En dan is er ook nog eens een hele arty vage gave animatieclip bij. Diplo heeft zijn vriendjes Mr. Lex (MC) en Santogold gevraagd om wat vocalen te leveren. Heeft helemaal niks te maken met Toto overigens. Integendeel, dit is echt vernieuwend.

Robs podload

Neil Diamond
> luister hier

Het was nog niet zo eenvoudig voor velen van mijn generatie om uiteindelijk
morrend toe te moeten geven dat die Neil Diamond eigenlijk wel wat kon. Ik
liep helemaal krom in de jaren 70 vanwege de buttons aan mijn leren jasje
met de hipste new wave- en punkbands die daar trots op prijkten.
Het was al een genadeklap dat de Grease-maffia 'onze’ buttonrage overnam. Er
restte ons niets anders meer dan de nieuwe vorstin lastig vallen en hier en
daar eens een leegstaand huisje 'te lenen’. Niet de perfecte omstandigheden
om een artiest als Neil Diamond te omarmen. Dat was een glijpaal voor aan
sherry verslaafde huisvrouwen. Het confronterende tegengif kreeg ik toen
Felix Meurders op de radio Solitary man draaide. Ik vond het prachtig,
maar wist niet wat het was. De in mijn ogen briljante DJ met een geweldige
smaak zei dat dit dus de Neil Diamond was uit zijn sterkste periode. Op
gezag van de huidige consumentenman ben ik eens wat onbevooroordeelder gaan
luisteren en ben inderdaad vele diamantjes tegen gekomen.
Na wat mindere jaren heeft hij de weg weer gevonden als ambachtelijke songsmid dankzij wonderdokter en producer Rick Rubin. Die geeft veel uitgebluste pensionarissen weer een levenselixer. 12 songs was het eerste prachtige resultaat, nummer drie is in de maak, aldus de persoonlijk door Diamond bijgehouden twitterpagina.

1     Girl you’ll be a woman soon
2     Solitary man
3     Sweet Caroline
4     Save me a saturday night
5     I am... I said
6     If you know what I mean
7     Cracklin’ Rosie
8     Do it
9     Cherry Cherry
10  Dry your eyes
11  Kentucky woman
12  Crunchy granola suite

Mustload:
The Show - Lenka
> luister hier

Toekomstmuziek

Bekijk hier wat Giel zegt

1. Brett Dennen & Femi Kuti - Make you crazy
> luister hier
Dennen is een folky singer/songwriter (ergens tussen Tracy Chapman en Jack Johnson in) die net z’n derde heerlijke album Hope for the ­hopeless uit heeft. Daarop deze samenwerking met de Nigeriaanse zanger Femi Kuti (oudste zoon van Afrobeat-grondlegger Fela Kuti). Vrolijker krijg je ze niet! Echt een fijn liedje dat je inderdaad positief gek kan maken.

2. Walter Becker - Downtown Canon
> luister hier
Oude man die samen met Donald Fagen in de jaren 70 Steely Dan oprichtte. En zo klinkt het ook. Grammy Award winner Larry Klein produceerde zijn tweede soloalbum dat elf jaar op zich liet wachten. 25 juni live in de Amsterdamse Heineken Music Hall met topmuzikanten. In de canon van de popmuziek hoeft deze niet te komen, maar het is wel een must voor de liefhebber.

3. LeLe - Luxe Benen
> luister hier
Project van Pepijn (alias P. Fabergé uit De Jeugd van Tegenwoordig) samen met grafisch ontwerper Piet Para en Rimer London. Na hun debuut Flage van vorig jaar (met clubhitje ‘Skinny Jeans’) vreesde ik voor de voortgang. Maar Lele heeft nu een 6-track EP’tje Marble uit. Ook zonder blowen is de zin ‘met je Luxe Benen zo Benelux’ toch wel hilelelarisch.

Robs podload

De la soul
> luister hier

Rap kreeg in de jaren 80 steeds meer het gezicht van keiharde criticaster van de samenleving. Er was ook een blingbling-versie in opkomst waarin de vleeswaren en de bitches je om de oren vlogen. Public Enemy was de belangrijkste groep in de eerste categorie, Two live crew deed goede zaken in de pornohop. Van ‘Me so horny’ maakten we, om onze toenmalige Veronica-baas te plagen, Alarmschijf. Die stond dan weliswaar niet bekend om zijn celibataire leven, maar hij vond ‘Ik ben zo geil’ elk uur niet zo’n briljante vondst, vooral omdat het tijdens de kerst was. In 1989 kwam er een sensationele wending in de hiphopscene. Dat mogen we op het conto van De la Soul schrijven. Zij meden alle rapclichés, zowel in uiterlijke als muzikale zin. Love and peace was het devies van het eerste album 3 Feet High and Rising. Het werd een instant klassieker net als de single Me, myself & I met een hoofdrol voor een sample van ‘Not just knee deep’ van Funkadelic. Het hele album barstte van de geleende stukjes. De hippie hoppers hadden voor het gebruik daarvan geen toestemming. The Turtles begonnen met klagen bij de rechter en velen zouden volgen. Het leverde de band bijna een faillissement op. Bij de albums die volgden, zaten een paar pareltjes maar zo succesvol als 3 Feet werd ’t nooit meer.

1    Me, myself and I
2    Roller skating jam named Saturdays
3    Magic number
4    Say no go
5    Feel good inc. (met Gorillaz)
6    Buddy
7    Keeping the faith
8    Oooh
9    Eye know
10    All good
11    Ghetto thang
12    Ring ring ring


Mustload:
Als ze langs loopt - Flinke namen
> luister hier

Toekomstmuziek

Kijk hier wat Giel zelf zegt

1. DJ Ironik ft Chipmunk & Elton John - Tiny dancer
> luister hier

DJ Ironik was in 2008 in Engeland de derde belofte (na Duffy & Katy Perry). Puristen vinden het heiligschennis maar sir Elton John heeft toestemming gegeven om de klassieker te misbruiken. Met zo’n dundundun baslijntje à la ‘…Baby one more time’. Het is zo vervelend dat het in je hoofd blijft zitten en een allejezushit wordt.

2. Fedde le Grand - Scared of Me
> luister hier

Eerste single van het langverwachte soloalbum van Nederlands grootste upcoming dj van het moment. Is reeds geboekt op Sensation en heeft voor Dance4life een track met Will.i.am (The Black Eyed Peas) gemaakt. Deze track is met Mitch Crown (gewoon Mitchell Kroon) en heeft weer die typische Fedde-sound.

3. Moby - Pale Horses
> luister hier

Nog niet echt officieel: van z’n negende (!) album Wait for me. Hij heeft na een lange break met vele onbekende zangers en zangeressen tracks opgenomen. Dit is met z’n buurvouw Amelie. Nostalgische apparaten laten het heerlijk ouderwets klinken. Heel vernieuwend is Moby allang niet meer

Robs Podload

Sheryl Crow mustload
> luister hier

Eind jaren 60, begin jaren 70, mochten we een popmuziekrevolutie beleven. Onder aanvoering van Joni Mitchell en Carole King werden steeds meer dames op het spoor van de zelfgecomponeerde muziek gezet. Begin jaren '80 ging die storm weer liggen en lag het accent op genadeloze zangmachines als Whitney Houston en Celine Dion. Menig potentiële vriendin werd afgeschreven als ze ‘durfde’ te kirren bij het beluisteren van weer zo’n hemeltergende exercitie.
Gelukkig kwam eind jaren 80 de rockvrouw weer in zwang. Sheryl Crow was daar mede verantwoordelijk voor. Ze begon met commercials inzingen en werd zelfs door Michael Jackson meegesleept op tournee. Met haar toenmalige verkering en wat bevriende muzikanten, die gaandeweg Tuesday Night Music Club gedoopt werden, kwamen al improviserend de contouren van een cd in zicht. Er werden miljoenen albums verkocht en er kwamen knallende ruzies over de royalty’s. Haar lieffie pleegde zelfmoord toen hij een autobiografisch album uit had gebracht over zijn relatie met Crow. Hij sprak niet echt flatteus over haar. Sheryl heeft inmiddels al behoorlijk wat voor de kiezen gehad, waarvan het meeste in het openbaar. In de muziek kom je dat hele bewogen leven tegen en dat geeft enorme zeggingskracht aan de songs.

1      Everyday is a winding road
2      If it makes you happy
3      Run baby run
4      Hard to make a stand
5      Change would do you good
6      We do what we can
7      What I can do for you
8      Leaving Las Vegas
9      There goes the neighborhood
10    Make it go away
11    Difficult kind
12    All I wanna do

For the record

Brigitte DeMeyer - Red river flower
> luister hier

Het was in 2002 dat de Amerikaanse zangeres Brigitte DeMeyer in het voorprogramma van Marc Cohn stond, een schok van jewelste te verwerken kreeg. Onder de toehoorders was Bonnie Raitt; de heldin van de nog onbekende zangeres. Raitt kwam na afloop backstage en de twee kletsten wat. Vooral haar vertolking van ‘Angel from Montgomery’ van John Prine had indruk gemaakt op Raitt die haar jongere collega meegaf door te gaan in dit vak.
Zeven jaar later staat DeMeyer op het punt van doorbreken in de VS en heel misschien in de rest van de wereld.
Waar moet je aan denken?
Een kruising van Sheryl Crow en Steve Earle, een snufje Lucinda Williams en voor de rest gospel, southern soul en een sausje van luie country.
Zij zingt op de cd Red river flowers waar twaalf songs en één jatwerkje zijn opgenomen.
Deze cd behoort bij de (weinige) verrassingen van het muziekjaar tot nu toe.
DeMeyer begon te zingen in de groep The Beatfarmers, waarna ze in San Francisco uitkwam. Er volgden drie cd’s die het in klein gezelschap in de VS goed deden, madame mocht openen voor (ja, ja) Bob Dylan en de rest is geschiedenis. Ze wilde naar Nashville en kreeg een Nashville-waardige ondersteuning. Buddy Miller bemoeide zich met de productie en speelde mee en de formidabele gitaristen Al Perkins en Mike Henderson gingen mee in.
Red river flower is de puurste Americana cd van de laatste tijd; lui, goed qua toon, muzikaal geheel in orde en iets in haar stem is zo uitnodigend dat je zonder problemen deze onbekende ster uitluistert.
Vraag is alleen: wie durft deze nieuwe Bonnie Raitt zendtijd te geven? Neen, het is geen Whitney of Britney; het is goede muziek. Uitgebracht onder eigen beheer, lijkt het wel.

Toekomstmuziek

> Kijk hier wat Giel ervan vindt

1. Laurent Garnier - Gnanmankoudji
> luister hier

Deze Franse technoproducer/dj maakt al jaren toekomstmuziek. Zijn nieuwe vijfde album (waarvan dit de eerste single is) staat weer vol met vette beats en breaks en vooral jazzy sounds. Echt waanzinnige soundtrackachtige muziek die ik persoonlijk weer veel zal misbruiken om overheen te ouwehoeren. Hoef ik de titel ook niet af te kondigen.

2. The Gossip - Heavy Cross
> luister hier

Na de nu al alternative classic ‘Standing in the way of control’ komt er nu een nieuw album (met deze single) van het fenomeen Beth Ditto. Deze dikke duistere dame heeft nu de hulp van Rick Rubin ingeschakeld. Echt beter is het niet maar wel gelikter en hoe dan ook: The Gossip = echt vet.

3. DeWolff - Crystal Mind
> luister hier

Zelf noemen ze het psychedelichardgroovin’funkyrock’n’roll’hotbluesdrivin’ hellhoundingsupersweetsixtiesexplosion en ik kan me daarin wel vinden. Eindelijk nieuw materiaal na hun EP waarmee ze bij De wereld draait door een soort van doorbraken. Hele jonge gasten die heerlijke ouwelullenmeuk maken. Wel een moeilijke single.

Robs podload

Crowded House & Split Enz mustload
> luister hier

Crowded House en Split Enz zijn allebei bands met de broertjes Tim en Neil Finn. Split Ends zoals de band in het begin heette, werd opgericht begin jaren 70 als universiteitsbandje. Tim zat in de basis line-up, zijn jongere broertje Neil kwam er vanaf 1977 bij.
Eigenlijk hoor je alleen ‘Message to my girl’ van dit collectief nog wel eens op de radio, maar ze zijn meer dan de moeite waard om een volledige Greatest Hits van aan te schaffen. Hierbij al een paar proefjes van hun bekwaamheid. De liedjes hebben vrijwel allemaal de basis van de ultieme popsong, maar vaak is er een edgy randje toegevoegd waardoor het geheel mij wat avontuurlijker in de oren klinkt dan de natuurlijke opvolger Crowded House. Neil Finn was daar de frontman en zijn broer Tom kwam als knipperlicht aan boord. Crowded House bleef vrijwel altijd binnen de randjes van een aangenaam geluidskader. Dat heeft ze een paar onvergetelijke wereldhits opgeleverd zoals ‘Don’t dream it’s over’. Tim en Neil hebben solo ook veel muziek afgeleverd. Die eerste heeft in Nederland succes gehad met ‘Fraction, too much friction’ en ‘Through the years’. De zoon van Neil heet Liam Finn en behalve dat hij met enige regelmaat pa lief begeleidt, is zijn eigen muziek ook zeer aangenaam.

1      Message to my girl (Split Enz)
2      I hope I never (Split Enz)
3      History never repeats (Split Enz)
4      I got you (Split Enz)
5      Better be home soon (Crowded House)
6      Into temptation (Crowded House)
7      World where you live (Crowded House)
8      Hard act to follow (Split Enz)
9      Four seasons in one day (Crowded House)
10    Weather with you (Crowded House)
11    Fraction, too much friction (Tim Finn)
12    Six months in a leaky boat (Split Enz)

For the record

Bonnie St. Claire & Unit Gloria -
Clap your hands
> luister hier

Je kunt het nauwelijks voorstellen, maar Nederland had ooit een glamrock scene. Vergeet Bowie, Mud en die vreselijke proleetjes van The Sweet. Luister eens naar ‘Nederglam’. Ik weet niet wat leuker is: de muziek of de foto’s in het ontzettend leuk en goed verzorgd boekwerkje bij de cd Clap your hands and stamp your feet. Het laat zien hoe volslagen ridicuul, maar wel helemaal up-to-date we er toen uitzagen.
Neem Bonnie St. Claire (met band Unit Gloria): ik kan er niet genoeg naar kijken. En als je dan ‘The rock goes on’ beluistert, snap je veel. Overigens is de cd-titel een hit van de heilige Bonnie en Peter Koelewijn was de bedenker van al dit kwaads.
Een paar andere namen? De groep Amsterdam (heel goed), Lemming, Serpentine, Hank the Knife and the Jets (uit Arnhem), Smyle, Catapult (‘Let your hair hang down’) en de onvolprezen Cherrie Vangelder-Smith die het nummer ‘Goodbye guitarman’ tot ver over onze grenzen zong. Er staan op deze machtig mooie cd liefst 24 herinneringen aan hoe we in dit land ooit aan muziek deden. Tuttig, zo niet truttig, maar wel ‘Glam’.
De plateaulaarsjes, de satijnen blouses en de fenomenale haardracht (zie foto’s van The Rockets en de groep Left Side) – dat mensen toen zo over straat durfden gaan! En dan de groep Lemming – toen beschreven als ‘horror porn for teenagers’, met de onvermijdelijke stripper en zangeres(?) Lucifer.
En kent u nog het Rotterdamse Heart, met de pittige zangeres Patricia Paay? Hun nummer ‘Lovemaker’ zet je terug naar 1974, de tijd van het enige echte Nederlands elftal, van Joop den Uyl die ons voorschrijft wat goed is en wat niet en Heart zingt ‘Bum bum titty bum bum’. Echt waar.

Toekomstmuziek

1. Madness - Dust Devil
> luister hier

Na hun vorige coverfeestje is dit weer echt Madness. Wees niet bang, geen hippe toestanden maar gewoon de optelsom van al hun oude meesterwerkjes. Staan ineens terecht op Pinkpop. De single belooft veel voor de hele plaat die vlak daarvoor uitkomt.

2. Volbeat - We
> luister hier

Elvis meets Rammstein. Van die vergelijking komen ze nooit af en dat hoeft ook niet want die blijft leuk. Eerste single van de derde plaat is nu al omstreden, omdat de eerste fans afhaken maar het nummer waarschijnlijk een nog groter publiek zal aanspreken. Het is namelijk nog steeds dat trucje, maar dat doen ze dan ook uit de kunst.

3. Yuri Honing and Floris - Fingers crossed
> luister hier

Eerste single van Nederlands veelbelovend album op het Verve-label. Op deze single hoor je Janne Schra van Room Eleven. Echt uitpakken doet het nog niet want supersaxofonist Yuri houdt zich in. Laten we hopen dat dit op de hele cd (dankzij topproducer Floris) wel gaat gebeuren. Tracks met Lilian Vieira (Zuco 103) en Sarah (van K’s Choice) klinken, zonder ze gehoord te hebben, nu al ongehoord goed!

Robs Podload

Crosby, Stills, Nash & Young mustload
> luister hier

Uit de as van The Byrds, The Hollies en Buffalo Springfield herrees de legendarische Crosby, Stills, Nash & Young-combinatie. Ze hadden elkaar allemaal weleens ontmoet tijdens tournees en onder het gezellig roken van een jointje werd voorzichtig over samenwerking gesproken. Samen zaten ze in het huis van een vriend wat te jammen voor een nummer van Stephen Stills en nadat de stemmen uitgewisseld waren, voelden ze dat deze samenzang magisch was.
Ze namen een prachtig eerste album op, simpelweg Crosby, Stills & Nash genaamd, die nauwelijks op een zwakke plek te betrappen is.
Voor album twee werd Steve Winwood aangezocht om van het trio een kwartet te maken maar die was te druk met zijn eigen band Blind Faith. Ze kwamen bij Neil Young uit waar Stills aanvankelijk moeite mee had vanwege zijn ervaringen met dit eigenzinnige jong bij Buffalo Springfield. Na wat goede gesprekken kwam die combi er en dat bleek een gouden zet.
Het album Déjà vu behoort tot de standaard­albums van de popmuziek. ‘Ohio’ is het kroonjuweel. Geschreven door Young in één avond opgenomen. Het ging over studentenprotesten op Kent State University waar de National Guard vier ongewapende studenten neerschoot. Tien dagen na het incident werd het uitgebracht en ook in Nederland werd het een hit.

1      Ohio (CSNY)
2      Suite: Judy blue eyes  (CSN)
3      Almost cut my hair  (CSNY)
4      Helpless  (CSNY)
5      Carry me  (CN)
6      Long time gone (CSN)
7      Four + twenty  (CSNY)
8      You don’t have to cry  (CSN)
9      Immigration man  (CN)
10    Wooden ships  (CSN)
11    Carry on (CSNY)
12    Marrakesh express  (CSN)

For the record

Leonard Cohen - Live in London
> luister hier

Grappig, maar waar. Toen ik niet lang geleden, tijdens een diner, Leonard Cohen als achtergrondmuziek opzette, vroegen alleen de drie aanwezige dames vrijwel direct en dwingend wat voor muziek dat was. Live in London van de thans 73-jarige Canadees is een triomftocht der herkenning.
Ja, hij was terug. Op 17 juli 2008 gaf hij zijn Londonse concert en wel omdat hij de centen nodig had. Na zijn vrijwillige afzondering als kok in een boeddhistenklooster (of zoiets) kwam hij thuis en bemerkte dat zijn manager al zijn spaarcenten opgemaakt had. Dus bedacht Cohen dat hij het zwarte maatpak maar weer eens aan moest trekken, een zwarte Fedora op de grijze haren moest plaatsen en concerten moest gaan geven. Zo kwam hij in London en je hoort aan het publiek dat het kenners betreft. Ik schat voor 70% vrouwen en de anderen zijn ietwat jaloerse echtgenoten en vriendjes.
Je krijgt 26 songs van topkwaliteit. Bij ‘Who by Fire’ en zeker ‘Democracy’ hoor je het publiek ronkend van genot zitten kijken en luisteren. Zijn band speelt mooi ingetogen en zijn vrouwelijke zangstemmen (altijd zijn handelsmerk) zijn fabelachtig goed. Die dames zijn ook zijn aanspeelpunten op het toneel. Flirten wordt hier het mooiste en geilste spel dat mensen onderling kunnen doen; leuker dan de daad zelf, denk ik weleens.
Veertig jaar geleden stapte hij voor het eerst het internationale podium op en zwijmelden hele volksstammen vrouwen bij de jonge, artistieke Canadees die even vaag als sexy was, even joods als grappig, even mystiek als dubbelzinnig. Doe het maar, dacht ik, als mid-zeventiger een volle concertzaal van meer dan twintigduizend toeschouwers he-le-maal bedwelmd aan je voeten te krijgen.
Luister maar naar ‘In my secret life’

Toekomstmuziek

1. Esmée Denters - Outta Here
> luister hier

Net op het moment dat je dacht dat het nooit meer ging gebeuren is daar de eerste echte single van Neerlands enige echte YouTube-godin. Jammer van die vocoder want ze kan zo goed zingen, maar ­catchy is het zeker. Justin Timberlake produceerde het samen met Polow Da Don (Pussycat Dolls/Ciara etc.).

2. Camera Obscura - French Navy
> luister hier

Vier mannen en twee vrouwen uit Schotland maken sinds 1996 al hele filmische muziek. Nieuwe platenmaatschappij en een nieuw album komt eraan. En dit is het alternatieve lenteliedje van de week!

3. Flo Rida - Sugar (ft. Wynter Gordon)
> luister hier

Sample van Eifel 65 (‘Blue da ba dee’) verwekt in een allejezus grote hiphophit. Opvolger van ‘Right round’ (met die ‘spin me around’ sample). Dit is weer één keer horen en dan al zat.

Robs Podload

Creedence Clearwater Revival mustload
> luister hier

Unieke band bestaande uit vier leden waarvan er drie elkaar al hadden gevonden op de middelbare school waar ze alle tracks uit de jukebox probeerden na te spelen. De kernploeg bestond uit de broers Tom & John Fogerty. Ze maakten geweldige swamp rock en zijn – ook al gingen ze in 1972 uit elkaar – eigenlijk nauwelijks uit de mode geraakt. Mede dankzij Vietnamseries als Tour of duty en China Beach werden ze de soundtrack van deze roemruchte periode uit de Amerikaanse historie.
Tom overleed in 1990. Broer John neigde naar country en kreeg later een redelijk succesvolle solocarrière. Zijn ‘Old man down the road’ werd een hitje in Nederland en leidde tot één van de meest unieke rechtzaken in de muziekgeschiedenis. Zijn oude platenbaas Saul Zaents daagde hem, omdat het nummer teveel zou lijken op ‘Run through the jungle’ van CCR. Een nummer dat John Fogerty nota bene zelf schreef, maar waarvan de rechten bij Zaents lagen. Fogerty besloot live zijn CCR-nummers niet meer te spelen, omdat hij daarmee de zakken spekte van Zaents, aan wie hij weinig zachtzinnige kwalificaties wijdde in ‘Mr Greed’ en ‘Vanz Kant danz’. Fogerty won de rechtszaken en speelt nu solo gelukkig weer veel geweldige Creedence Clearwater Revival-klassiekers zonder wie de popcatalogus niet compleet is.

1      Born on the bayou
2      Fortunate son
3      Sweet hitch-hiker
4      Long as I can see the light
5      Bad moon rising
6      Have you ever seen the rain
7      Commotion
8      Down on the corner
9      Run through the jungle
10    I put a spell on you / Suzie Q
11    Proud Mary
12    Up around the bend / Travelling band

For the record

U2 - No line on the horizon
> luister hier

Het is een bijna beknellende gedachte dat de heren van U2 al vanaf 1976 bij elkaar zijn en met hun deuntjes de radiogolven van deze wereld enige kleur geven. Dat is 33 jaar. En dan nog steeds kakelvers? Nou, dat ook weer niet, want zo links en rechts hoor je het geluid dat de nieuwe schijf van de heren, No Line On The Horizon, aan wat erosie onderhevig is.
In een Amerikaanse krant las ik dat hun muziek eigenlijk nog wel te pruimen is, maar het gedrag van Bono… daar hebben hele volksstammen het moeilijk mee. Hij reist over de wereld, luncht met presidenten en koningen, schijnt te weten hoe de ijskap intact moet blijven, ginnegapt met Lance Armstrong en vertelt de paus hoe hij dient te handelen in Afrika. Diezelfde man zingt op deze schijf getormenteerde teksten over liefde en bederf en dat schiet sommigen in het verkeerde keelgat.
Ik doe niet zo moeilijk; toen ik de cd een half uur in bezit had (gekocht in Salt Lake City) gebruikte ik het titel- en openingsnummer al onder filmbeelden van Marianne Timmer; de muziek deugde gewoon.
U2 maakt hedendaagse, grote stadionmuziek en dat kunnen ze goed. En ja, de sound is herkenbaar. Been there, saw it and heard everything, maar wat maakt dat uit? Wat die Bono ook doet, welke regeringsleider hij ook de dienst wil uitmaken, je moet hem hier als zanger jureren: U2 heeft gewoon lekkere moppies gemaakt.
In 1987 monteerde ik het inmiddels bekende Ard Schenk-terugkomst verhaal. Muziek onder de beelden? Juist: Oktober van U2. Toen goed, nu goed. Knap werk dus en al dat zielige geklets betekent helemaal niets. Lekkere plaat.

Toekomstmuziek

1. The Virgins - Rich girls
> Luister hier

Vier gasten uit Amerika die met deze single vorig jaar in de Top 100 van beste singles kwamen in het toonaangevende Amerikaanse muziekblad Rolling Stone. Nu eindelijk hier uit! Een beetje The Rolling Stones die Emotional Rescue spelen, terwijl ze Bootsy Collins nadoen.

2. Sarah Bettens - I can do better than you
> Link verschijnt zo spoedig mogelijk op de site

Van de te verschijnen cd Never say goodbye. Haar tour waar de K’s Choice frontvrouw allerlei covers deed (van Abba tot Stevie Wonder) en ook vier nieuwe nummers waaronder deze. Voelt als heel oude, lekker jazzy filmmuziek

3. Lucky Fonz III - Summer day
> Link verschijnt zo spoedig mogelijk op de site

DWDD-troubadour en multitalent Otto Wichers komt heel fijn alweer met een nieuwe plaat. Dit is een übervrolijke piano-standard. Jamie Cullum, maar dan met dikke knipoog en scherpe rand.

Robs Podload

Alice Cooper mustload
> luister hier

Alice Cooper is eigenlijk de naam van een band maar is door de jaren heen doorgaans het pseudoniem geworden van Vincent Furnier.
De bandleden ontmoetten elkaar op school en wonnen Beatle-nummers playbackend een talentenjacht. Het podium voelde zo goed dat ze maar een paar instrumenten kochten en een poging deden om er op te leren spelen. Het geheel begon pas echt te lopen toen in de krant verscheen dat hij tijdens zijn show de kop van een kip eraf gebeten zou hebben. Dat bleek niet het geval te zijn maar toen producer Frank Zappa Furnier belde om te vragen hoe dat nou zat, vertelde de vermeende dierenbeul hem dat hij alleen maar een kip het publiek in gegooid had omdat hij dacht dat zo’n beessie kon vliegen. Frank zei direct: ‘Don’t say you didn’t do it’ en een mythe was geboren.
Die show wilde iedereen zien en Alice Cooper werd een groot succes.
Hun bijzonderste nummer, ‘Halo of flies’, is alleen in Nederland een hit geworden.
Dankzij Veronica-icoon Ad Bouman kwam dit nummer in zijn smaakbepalende Top 10. Het werd zo populair dat het op single uitkwam in de volledige 8 minuut 21 versie. Tot verbijstering van de hele wereld kwam het in Nederland op 5 in de Top 40.

1        School’s out
2        Halo of flies
3        No more mr. nice guy
4        Elected
5        Hello hurray
6        I’m eighteen
7        Billion dollar babies
8        Only women bleed
9        Why don’t you love me  /Don’t blow your mind (the Spiders)
10      Welcome to my nightmare
11      How you gonna see me now
12      Poison

For the record

Van Morrison - Astral Weeks Live at the Hollywood Bowl

Toegegeven, het vraagt enige durf om Astral Weeks Live at the Hollywood Bowl aan te schaffen. Alweer een artiest die denkt dat hij met vroeger werk publiek van nu kan bereiken, was mijn eerste gedachte. Nu speel ik deze cd achter elkaar door. Vrij hard, maar ook op zondagochtendvolume.
Voor wie de oude Ier niet kent: Van the Man is een zanger die de ingetogen kant van het leven ernstig de zijne noemt. Lachen doet wel eens pijn bij hem, communicatie is altijd moeilijk en het leven beziet hij vanachter een zonnebril.
Hoe bedenk je het: je neemt de muziek van een lp uit ’68 en je speelt dat, met een topband, in 2008 nog eens op volle toeren live, en brengt dat concert dan nog uit ook. Echte liefhebbers hebben deze plaat zonder nadenken aangeschaft; ze hebben nog gelijk ook.
Zelden heb ik een meer ingetogen en soepel klinkend concert van veertig jaar oude mopjes gehoord. Morrison zelf mummelt en rommelt zich door de muziek heen; de songs zitten hem als gegoten. Het grootste compliment dient uit te gaan naar de muzikanten. Het verhaal gaat dat hij de vrouwen en mannen slechts één repetitie gunde, dat moest voldoende zijn.
De liederen van zijn eens zo beroemde Astral Weeks krijgen alle eer die ze verdienen. ‘The way that young lovers do’ is een swingende, up-tempo hit geworden; sterk en machtig, bijna jazzy, maar ook Keltisch en met violen erbij zelfs hip en zacht. ‘Madame George’ is schofterig mooi gespeeld en zo ingezongen dat je er kippenvel van krijgt. Astral Weeks van toen heeft er een volwassen broer bij gekregen. En als je naar de foto op de hoes kijkt, zie je Van zelfs met een glimlach op zijn gezicht.

Toekomstmuziek

Een oude soul

1. Tiga - Shoes
> Luister hier

Bekende en überhippe Canadese remixer die nu met een tweede electro minded album komt. Geproduceerd door Soulwax. Deze is best wel radiovriendelijk, al blijft het natuurlijk zoals het hoort lekker arty farty vreemde dance.

2. Marc Broussard - Evil Things
> Luister hier

Jonge, sympathieke zanger met een oude soul. Maar ook blues en pop/rock. Hij komt terug met een nieuwe plaat (Keep coming back). Dit is voor de verandering een pianoballade en zonder het evil te bedoelen klinkt-ie nu als een blanke John Legend.

3. Malavita - Addio
> Luister hier

Ook van deze boys komt een nieuw album. Bonte verzameling van culturen en daarmee van muziek. Willen zelf nooit aan de term balkan en gelijk hebben ze. Dit is een feestje! Gewoon echt wereldmuziek!

Robs Podload

Joe Cocker mustload

> Luister hier

Een van de bekendste stemmen uit de popgeschiedenis met een motoriek waarnaast bijna alle middelmatige dansers nog volbloed Travolta’s lijken.
Joe Cocker heeft niet veel eigen composities, maar de paar waar hij als medeauteur zijn handtekening onder zette, beloofden meer dan hij kon of wilde waarmaken. Jammer dat hij daar niet meer werk van heeft gemaakt. Load de top 3 en nr 11 en je begrijpt het.
Maar daar staat tegenover dat hij met zijn arrangementen en karakteristieke stem liedjes van anderen echt eigen kon maken. Hij kon zelfs Beatles-nummers overtreffen. ‘With a little help from my friends’ is daar een voorbeeld van. Zowel Lennon als McCartney vonden de Cocker-uitvoering superieur.
Live was hij een bezienswaardigheid, ondanks dat zijn neiging tot ‘innemende’ persoonlijkheid hem steeds vaker begon op te breken. Geweldig is The Mad Dogs & Englishmen-tournee met Leon Russell. En natuurlijk zijn legendarische verregende set op Woodstock 1.
Later had oom Joe nog steeds een fijne neus voor goede composities, maar slaagde er steeds minder in ze naar eigen hand te zetten. Het werd in mijn oren steeds meer middle of the road, waarbij de prachtige stem een trucje werd in plaats van de uitlaatklep van de ziel.

1      High time we went
2      Marjorine
3      Woman to woman
4      With a little help from my friends
5      The letter
6      Cry me a river
7      Delta lady
8      Ruby Lee / Something comin’ on
9      She came in through the bathroom window
10    Unchain my heart / You can leave your hat on
11    Pardon me sir
12    Feelin’ alright

For the record

Lily Allen - It's not me it's you

Als je een beetje ‘hip’ wilt zijn en mee wilt kunnen praten met je kinderen, moet je de cd It’s Not Me, It’s You van de Britse zangeres Lily Allen aanschaffen. Deze 23-jarige houdt het Verenigd Muzikale Koninkrijk al een paar jaar in een stevige omhelzing. Via MySpace heeft ze de internetkids verrast met haar eerste liedjes, maar ook met vrij openhartige verhalen over liefde & verderf.
Haar liefdesleven met Chemical Brothers-muzikant Ed Simmons is platgedrukt in de Britse pulppers, maar een miskraam zorgde voor verwijdering tussen de twee, uiteraard ook breed uitgemeten.
Nadat ze ooit met een goede single (‘Smile’) debuteerde, heeft ze een leuke reeks aan catchy liedjes geschreven en met goede producers aan haar zijde opgenomen. Ze zette Bush in zijn hemd via ‘GWB’ en in ‘The Fear’ zingt ze dat beroemdheid ernstig kan knellen.
De muziek, dan maar?
Dragelijk, hoewel haar stem(metje) doet vermoeden dat ze nog een paar maal jarig moet worden alvorens we over a Voice kunnen spreken.
Ze speelt, ook in haar optredens, een leuke rol: onschuldige blik en doortrapt in alles. Een diva in de maak die de onschuld zelve speelt, terwijl ze alle regels van het spel tot in de puntjes beheerst.
Zo zingt ze in ‘Not fair’ de volgende tekst: …O I lie here in the wet path/In the middle of the bed/I am feeling pretty hard done by/I spend ages giving head…
Mooie teksten om samen met de kinderen te vertalen op een regenachtige avond. En de kids weten waarschijnlijk veel meer over deze mevrouw dan goed is voor uw ziel.

Jimi Hendrix - Electric Ladyland
Luister hier

In de loop der jaren zijn er niet al te veel momenten geweest dat ik voor de platenkast stond en dacht: hé, vandaag eens even lekker Hendrixen. Jimi Hendrix heeft slechts een beperkt oeuvre achtergelaten, want al snel na zijn spectaculaire verschijning in de Londonse popscene, stikte hij in zijn eigen braaksel. Vreemd, zo’n feit vergeet je nooit meer.
Ook niet dat hij linkshandig was, zijn gitaar weleens in de hens stak en dat dames er veel voor over hadden het geslacht van de gitarist van heel dichtbij te bekijken. De drie man van de Experience hebben nu allen het lootje gelegd en dus haalt de platenmaatschappij weer eens een snoepje van de week uit de kast. Ook ik kocht de Luxe Edition (cd en dvd) van Electric Ladyland.
Daarop beweegt de muziek van Hendrix zich tussen oosterse mystieke klanken, een stevig ritme (van de blanke Noel Redding en Mitch Mitchell), het verschil tussen zwart en wit en een beetje muzikale chaos. Hendrix huurde naast zijn bandleden ook nog wat anderen in: de ‘brothers’ Mike Finnegan, Freddie Smith, Larry Faucette en Buddy Miles en later Chris Wood, Steve Winwood, Jack Cassidy en Al Kooper. Toch blijf je vooral gespitst op ’s mans meesterlijke gitaarspel dat soms free jazz lijkt te worden. Was Miles Davis daarom zo gek op zijn muziek?
Door de aanschaf van deze luxe editie leren we hoe belangrijk Hendrix in zijn korte bestaan voor de popmuziek is geweest. Dat Linda Eastman de fraaie foto’s maakte in het bijgevoegde boekje. En dat op de Engelse persing van de lp een foto prijkte van een schare blote dames, die door iedereen in die dagen werd bestudeerd. In Amerika mocht zulks niet worden uitgebracht, dat was vies. Die tijd dus.

Toekomstmuziek

1. Tina Turner - I’m ready
> luister hier
Fucking bijna 70 jaar en nog niet klaar. Liedje geschreven door Guy Chambers (schreef de grootste hits voor Robbie Williams) en Pat Mohanon (frontman Train) dus dat kan niet missen. Ondanks de komende overzichtscompilatie en de ‘laatste’ Europese tour blijft Tina Returner.

2. Chris Cornell - Part of me
> luister hier
Frontman van Soundgarden, Temple of the Dog (voorloper Pearl Jam) en Audioslave komt terug met een soloplaat. Dit is de eerste single maar of de grungefans er blij mee zullen zijn betwijfel ik, want niemand minder dan Timbaland heeft het geproduceerd! Verassend dus en zo klinkt het ook. Rock meets soul.

3. Drive like maria - I’m on a train
> luister hier
Bjorn, Nitzan en Robin zijn een waanzinnig rocktrio uit België en Nederland dat eerder al ontdekt werd in Amerika tijdens een tourtje aldaar en daar meteen connecte met wat Amerikaanse studiogasten. Nu komt in maart hun knallende debuutplaat Elmwood uit en vanaf dat moment gaat-ie, denk ik, echt als een trein.

Robs podload

Chicago mustload
> luister hier

Eind jaren 60 maakt Chicago furore met op soul- en jazzroots geënte rock: Chicago Transit Authority heette de band oorspronkelijk. Strenge producer James William Guercio sloot de jongens lang op om ze heel goed te laten spelen en repertoire te verzamelen. Ze werden een van de best verkopende bandjes aller tijden.
‘If you leave me now’ uit 1976 markeerde een periode met een wat softere sound onder het juk van de zang van Peter Cetera die wat mijn smaak betreft het einde van de ‘goede’ periode inluidde, al konden ‘Wishing you were here’ en ‘Baby what a big surprise’ er nog net mee door.

In 1978 kwam het grootste drama voor de band toen medeoprichter Terry Kath zichzelf voor de raap schoot. De verhalen daarover lopen uiteen van Russische roulette tot een ongelukje. Met het pistool tegen de slaap zei hij tegen producer Don Johnson (nee, niet die): ‘Don’t worry, guys. It isn’t even loaded. See?’
Nadat Chicago door CBS opgegeven werd vanwege oud, onverkoopbaar en overbodig namen ze via Warner wraak door in de jaren 80 een paar enorme millionsellers af te leveren. Ze bestaan nog steeds, hun recente muziek verkoopt niet maar de liveshows zijn nog steeds om de vingers bij af te likken met nog een behoorlijk oude kern als basis.

1    25 or 6 to 4
2    Make me smile
3    Beginnings
4    Does anybody really know what time it is
5    Questions 67 & 68
6    Feelin’ stronger everyday
7    Lowdown
8    Old days
9    Saturday in the park
10    Dialogue
11    Free
12    I’m a man

For the record

Graham Nash - Reflections
> luister hier

De platenmaatschappij Rhino staat bekend om het uitgeven van bijzondere projecten. Reflections van Graham Nash is er zo eentje. Voor de jeugd: Nash was de Brit in het fameuze, eclectische en soms onbegrijpelijke, maar briljante kwartet Crosby, Stills, Nash & Young. Hij was de man die vaak verliefd raakte en die gevoelens van zich af zong.
Nash kwam uit Noord-Engeland, vestigde zich in Californië en is daar nooit meer weggegaan. Hij schreef heel mooie liedjes die op deze driedubbelaar hoorbaar zijn: het hippieachtige ‘Marakesh express,’ het internationaal overal beroemde ‘Teach your children’ en het puurste liefdeslied uit de jaren 70: ‘Our House’. Daarin bezingt hij zijn devote liefde voor Joni Mitchell, een van zijn buurvrouwen in die dagen.
Waar Young een ruige, Canadese rocker was, waar Stills een drinkende chaoot was die veel te hard werkte en waar Crosby een chemisch reservoir voor uppers en downers werd, bleef Nash het meest uit de schijnwerpers. Hij bleef liedjes schrijven en zingen en toonde daarin zijn fragiele kracht; hij was de breekbaarste van de vier, maar wel diegene die zonder veel kleerscheuren door allerlei golven heen kwam. Hij was niet hip, ondanks zijn probeersels met wat synti-muziek in de jaren 80, hij bleef een antioorlogskind en werd een gelukkig mens met een vrouw die aan zijn zijde bleef.
Ooit debuteerde hij met Songs for beginners. Veertig jaar later kun je zijn oeuvre op drie schijfjes kopen. Het zal niet tegenvallen. Rustige continuïteit loont.

Toekomstmuziek

1. Room Eleven - Lalala Love
> luister hier
Aan de vooravond van hun uitverkochte theatertour die in Carré eindigt, nog een ­single van mmm… Gumbo?
Janne, zoals we haar kennen; een beetje vreemd maar wel lekker.

2. Vanessa Hudgens - Sneakernight
> luister hier
Amerikaanse actrice en zangeres uit tv-serie High School Musical (de hit onder de jeugd). Tienermeisjes zullen haar haten, want ze doet het met haar tegenspeler hunk Zac. Anyway, je verwacht geproduceerde kiddypop. Commercieel is het zeker, maar stiekem wel sneaky funky

3. Lemon - Man in Control
> luister hier
Om nou elk bandje met The Editors of Coldplay te vergelijken is wat flauw dus doe ik ook niet meer. Lemon is een Belgisch bandje, bestaat al sinds 2002 en heeft eind vorig jaar op Stubru wel een hitje gehad met deze eerste single van de nieuwe plaat. Maar als ik als een lemon zuur schrijf, dan lijkt het wel een beetje op…

Robs podload

The Byrds' mustload
> luister hier

The Byrds zijn mede-uitvinders van de countryrock. Op hun Byrd waren zij weer groot fan van Bob Dylan die ze, wat kort door de bocht, definitief een elektrische gitaar in handen drukte door zijn akoestische ‘Mr. Tambourine man’ te voorzien van een mooi psychedelisch rock-element.  
De spil bestond uit Roger McGuinn, Gene Clark, Chris Hillman en David Crosby. Dat bleef niet lang zo, want de ego’s zaten elkaar in de lange haren. Zo was Crosby in de ogen van de andere leden te wazig, weigerde nummers op te nemen die hij niet zelf geschreven had en bleef tijdens concerten politieke speeches afsteken van een tijdsduur waarbij Castro's preekjes in het niet vielen. Uiteindelijk bleef alleen McGuinn nog als oorspronkelijk lid over, maar die verzon wel leuke muzikanten om zich mee te omringen. Gram Parsons heet de legende die ook nog even in de line-up stond. Doorgeleerde muziekjournalisten achten hem het brein achter de beste countryrock ooit gemaakt. GP en Grievous angel zijn de albums die je volgens hen moet hebben en doe daar ook minstens een verzamelaar bij van The Flying Burrito Brothers. Halverwege de jaren 70 was het wel zo’n beetje afgelopen met the Byrds maar ze blijven van onuitwisbare invloed op de popgeschiedenis.

1    Chestnut mare
2    Eight miles high
3    I’ll feel a whole lot better
4    So you want to be a rock & roll star
5    Ballad of easy rider
6    Everybody’s been burned
7    My back pages
8    Mr Tambourine man
9    5D (fifth dimension)
10    Mr. Spaceman
11    You ain’t going nowhere
12    Hickory wind

For the record

De Partisanen - In Frysk earbetoan oan Leonard Cohen. Cohen in het Fries
> luister hier

Het klinkt een tikje vreemd – net als Rivella: Leonard Cohen in het Fries. Op een wat ondergeschoven moment is er al een stuk op de nationale tv uitgezonden van de wederwaardigheden van een flinke knuist vol Friese artiesten, die samengekomen in een boerderij in Boer, er lustig en ook wel gepassioneerd op los musiceerde.
Waar het om draaide? Muziek van de Canadese meester-verleider, singer-songwriter, kok, bohémien, levensgenieter en denker: Leonard Cohen.
Sinds ik ooit een concert zag waarin hij door een perfecte microfoonvoering, uitgekiende timing, zijn donkerbruine stem en zijn betoverend mooie teksten de vrijwel complete vrouwelijke bezetting van het Haagsche Congresgebouw op zijn hand en ziel en zaligheid kreeg, geloof ik in zijn liedjes.
Dat een flink aantal Friese artiesten heeft ingezien dat juist hun prachtige taal heel goed samengaat met die wat glijdende muziek, verbaast ook niet.
‘Suzanne’ van de oer-Fries Roel Slofstra is zo’n voorbeeld. Kijk, Herman van Veen zong een prima vertaling (die we allen kennen), maar deze uitvoering is… ja, wat eigenlijk? Vreemd? Echt? Oprecht? Het ontroert zelfs: ‘En do kinst op har fertroue, want sy rekke mei har wezen oan dyn siel.’
En dat gebeurt met veel van deze songs. Ze raken je ziel.
Voor nog geen twintig euro koop je een cd en een dvd en heb je ook wat: deze uitgave verdient rijk applaus. Ook voor lieden die het Fries niet meester zijn, valt er genoeg plezier te beleven.

Toekomstmuziek

1. Beef - Straight through the roof
> luister hier
Nee, hij gaat niet door het dak en is ook niet heel vernieuwend. Maar de symphatieke Eindhovense reggaeband heeft wel een nieuwe single. Afgemixt door Oscar Holleman (Krezip) klinkt-ie nog fijner. Komt uit op hun eigen label zodat ze nooit meer beef met hun maatschappij te hoeven hebben.

2. Prodigy - Omen
> luister hier
De wonderkinderen van de house hadden al een gratis internettrack ‘Invaders must die’ uitgebracht. Die was vet, maar dit knalt helemaal! Heel erg ‘Smack my bitch up’. En hoe trots moeten we zijn op de Nederlandse drum-’n-bass helden van Noisia die een remix op de cd-single hebben staan.

3. Kelly Clarkson - My life would suck without you
> luister hier
Uit de hitfabriek van Max Martin, dus een hit. Omdat Amerikaans radiostation Z100 hem draait, bombardeert 538 het gelijk tot Alarmschijf (dan durven ze het). Ik kan me persoonlijk een leven zonder dit nummer voorstellen en vind onze Nikki echt beter.

Robs podload

Stenders' mustload
> luister hier

Als je plompverloren een uitvinder van de rock-’n-roll aanwijst, vraag je om heftige en lange discussies op allerlei fora. Elvis Presley zal die eer vaak te beurt vallen, maar leende net iets te veel, al heeft hij de stroming wel onmiskenbaar naar een groot publiek gebracht. Dan hebben we nog Bill Haley die met zijn ‘Rock around the clock’ verantwoordelijk was voor de eerste rock-’n-rollhit die op nummer 1 in de popchart kwam. Dan heb je nog een paar kandidaten die of voor het eerst de term rock-’n-roll gebruikten (schijnt in 1916 al in een liedje te hebben gezeten) of het vaak genoemde ‘Rocket 88’ van Jackie Brenston & Ike Turner waar het rock-’n-roll DNA te vondeling werd gelegd.
Mijn arbitraire ik legt de schuld vooral bij opwindende types als Little Richard en vooral Chuck Berry. Ik kan me veilig verschuilen achter John Lennon die het volgende zei: ‘If you tried to give rock-’n-roll another name, you might call it “Chuck Berry”.’ Hij was ook niet voor niks de eerste die een plaats kreeg in de Rock and Roll Hall of Fame. Wie anders mag Keith Richards achteloos verrot schelden als de eerste beste snotneus die net zijn eerste gitaarles gekregen heeft (zie film Hail Hail Rock & Roll), en die dat vervolgens nog pikt ook.

1    Rock and roll music
2    Roll over Beethoven
3    Maybellene
4    Come on
5    Carol
6    Johnny B. Goode
7    No particular place to go
8    Too much monkey business
9    School day
10    Brown eyed handsome man
11    Little Queenie
12    Sweet little sixteen

For the record

Glen Campbell - Meet Glen Campbell
> luister hier

Als je een cd de titel Meet Glen Campbell meegeeft, dan zit daar een vette knipoog in opgesloten. Veteraan Campbell kan zijn huis behangen met gouden en platina platen, is loaded, heeft een goed geschreven autobiografie (A Rhinestone cowboy) en verrast nu de muziekwereld met een ‘heerlijke’ cd met tien ‘geleende’ liedjes die hij heeft voorzien van een typisch Glen Campbell toontje. Ja, hij was de goede gitarist achter Bobby Darin, Elvis Presley, Dean Martin, Frank Sinatra (‘Strangers in the night’), Merle Haggard, The Monkees (‘I’m a believer’) en hij speelde menig baspartij bij The Beach Boys, bij wie hij een vaste rol weigerde omdat de heren hem zwaar onderbetaalden.
Zijn Jimmy Webb liedjes maakten hem in de jaren 70 en 80 rijk en beroemd; hij maakte country met grote orkesten, duelleerde met zijn nationale gitaar tegen violen en dat werd de typische Glen Campbell sound; bijna rechtse, bijna middle of the road muziek. Goed gemaakt, maar zo mooi, zo lief…
Toen kwam het witte poeder, later de fles en weer later (bijna logisch) de inkeer. De born again Christian zocht de rust van de golfbaan. Na zijn laatste hit in 1989 werd het stil.
Tot deze cd. Hij leent van Lennon, Travis, the Foo Fighters, Paul Westerberg, Jackson Browne, U2 en de Velvet Underground en het moet gezegd, alles valt op zijn plaats. Alles heeft kleur en karakter met ‘Time of your life’ (van Green Day) als hoogtepunt.
Campbell komt dus ongenadig hard terug met een meesterwerk. Mooi weten-dingetje: hij is geboren in een klein stadje in Arkansas. De naam: Delight. Nomen est omen.

For the record

De vroegere VPRO-muziekgoeroe Jan Donkers kapittelde nog wel eens mijn dameskeuze in de muziek. Te springerig, vluchtig, jong, onbekend en nog niet goed genoeg. En ik overtuigde hem ervan dat ik niet alleen op de hoes afging.
Vooruit, op gevaar af een bestraffende vinger van de bovenmeester te krijgen hier mijn aanwinst van de laatste twee maanden:

Robyn Ludwick (Too Much Desire)
> luister hier
Rockende Texaanse uit muzikale familie. Broertjes en schoonzus (Bruce en Charlie Robison, Kelly Willis) brengen ook cd’s uit. Zij is de verrassing van 2008 in Austin en omgeving. Met sensueel en rauw stemgeluid. Sterke cd van een hier totaal onbekende vrouw.

Dar Williams (Promised Land)
> luister hier
Uit New England. Haar achtste cd al. Intellectuele, keurige mensenmuziek. Ze speelt zelf goed gitaar en haar liedjes gaan tenminste ergens over. Staat al vijftien jaar op de planken en is bekend in de USA. Daarbuiten nauwelijks. De aanschaf waard.

Kathleen Haskard (Don’t Tell)
> luister hier
Met productionele hulp van gitaarman Chuck Prophet. Ook zij speelt goed gitaar en zingt met diverse stemmen. Een beetje donkere plaat, maar doet het goed op koude avonden met de verwarming hoog en Chileense wijn binnen handbereik.

Ingrid Michaelson (Be OK)
> luister hier
Zij verdient al echt geld met haar grote meisjesmuziek.Uit de koffiehuizen van New York. Haar Girls & Boys cd van verleden jaar werd 740.000 maal afgerekend in de States en dat is veel. Ik kan niet goed tegen haar knijpstemmetje. Deze cd is een allegaartje en een deel van de opbrengst gaat naar een speciaal kankerfonds, dat is wel weer lief. Zij is hot in de singer-songwriter scene in de VS. Ze doet zich in haar liedjes onschuldig voor, maar wacht maar af.

Amy Ray (Didn’t It Feel Kinder)
> luister hier
De helft van de ooit behoorlijk populaire Indigo Girls (eind jaren tachtig begonnen). Links van het midden dus met liedjes over onze wereld die we kapot aan het maken zijn. Goede cd met een opvallende omslag (twee jonge, lieve, onschuldige paarden). Zij zingt goed en heftig en met overgave en haar liefde voor de muziek van Neil Young doet zich gevoelen.

Sonya Kitchell (This Storm)
> luister hier
Jong, jonger, jongst. Al twintig en heel echte liefdesliedjes. Rockt, vertedert en zegt al eenzaam te zijn. Ook met een licht protestlied te horen. Wordt op de college radiostations veel beluisterd. De jonge mannen staan vooraan bij haar concerten.

In de hoop dat Donkers me deze zonden vergeeft.

For the record

In de USA kan je je muziek kopen, uiteraard bij de platenboer. Je hebt veel grote ketens die je in zogeheten malls tegenkomt: veelal toeleveraars van ‘middle-of-the-road’ en van alle genres tot en met stellages vol André Rieu (zeg ik met respect). Soms gaan grote kruideniers ertoe over zich in de muziek te storten. Zie het voorbeeld van KMart en de laatste cd van The Eagles. Bij die grootgrutter kostte het schijfje vijf dollar minder dan elders. De heren Eagles tevreden en K-Mart ook. Grote boekhandels gooien zich de laatste tijd ook in de muziekstrijd. De befaamde Borders brengen al jaren schijfjes op de markt van relatief onbekend talent en past met Kerst zijn voorraden aan; de beste selecties vind je daar.
Nu is ook grote concurrent Barnes & Noble op de markt gekomen met ‘klasse’ muziek. Dit is echt voor de liefhebbers, maar een internetuitstapje naar Barnes & Noble en dan naar Sunday Music is de moeite waard. Het klinkt gek, maar deze serie levert de liefhebber van americana en alternatieve country en ook indie veel plezier voor relatief weinig geld. Met een beetje durf bestel je voor een paar tientjes drie tot vijf cd’s van eminente kwaliteit. Als de moderne mens de beste muziek op zondagmorgen draait, is hier het spreekwoordelijke gat in de markt gevonden. De serie heet, heel gewoon, Sunday Music en heeft drie moderne versies, één klassieke en een kerstuitvoering. Een vette aanrader.

For the record

Lambchop - OH
> luister hier

Het best bewaarde geheim uit 2008 bleek de cd OH (Ohio) van de Amerikaanse groep Lambchop te zijn. Kenners en liefhebbers zitten al wekenlang met rode oortjes naar de fijnzinnige en vreemde klanken van dit zevenmansgezelschap uit Nashville te luisteren. Diegenen die bij het horen van de naam Lambchop een Aha-erlebnis door de ruggengraat voelen trekken, maar deze uitgave gemist hebben, moeten toch nog even langs de platenboer.
Hun bijna grappig artistieke muziek houdt het midden tussen kamerpop, country, jazz en een vleugje soul. Het is soms over-the-top artistiek gedoe, maar dan ook weer mooi, warm en rond. Over de muziek hangt een voortdurende voile van mysterieus aandoende teksten en dito pianomuziek. Soms klinkt er wat koperwerk, dan weer een omfloerste drums. Neen, dansmuziek is het bepaald niet, want hier moeten we spreken van de meest extreme vorm van luistermuziek.
Kurt Wagner, het brein achter de groep, moet iets van een misplaatst genie weg hebben. Hij schrijft die vaag herkenbare teksten en geeft zijn liedjes dan ook titels mee als ‘National talk like a Pirate Day’. Go figure!
Deze cd is hun tiende serieuze product en misschien wel hun beste. De muziek van Lambchop lijkt alleen maar op de muziek van Lambchop en dat is knap. Echter aan het slot van deze schijf maken de heren een buitengemeen opvallend uitje. Ze toveren de Don Willaims-hit ‘I believe in you’ om tot een prachtige afsluiting van weer een zeer geslaagd muzikaal meesterwerkje.
Uitgekomen op SLANG1051218. Er bestaat ook een luxe uitvoering met een bonus-cd met extra materiaal. Dat is helemaal smullen.

For the record

50 jaar Nederpop – Rare & Obscure
> luister hier

Er is een tijd geweest, zo’n veertig jaar geleden, dat allerlei Nederlandse groepjes met singles op de markt kwamen. We noemden dat toen Nederpop en er zijn mensen die nog steeds kleine vinylplaatjes uit die jaren in de kast hebben. Met misschien wel de prachtige uitvoering van ‘Pittsburgh in the rain’ van een man die Leon de Graaff heet. Na die ene, piepkleine hit van deze onbekend gebleven zanger kwam er nog een nummer ‘Simple mind’.
Die song is terug te vinden op 50 jaar Nederpop – Rare & Obscure, een vier-dubbelaar die net op de markt is en die de liefhebber van de Nederlandse popmuziek op wel zeer spectaculaire manier een Kerstcadeau bezorgt.
Mijn muzikale boezemvriend Leo Blokhuis zorgt (met Ed Hoogeveen en Oscar Smit) voor een weldadig overzicht van gekke, leuke, prettig in het gehoor liggende liedjes uit een tijd die ver achter ons ligt.
Ivo Niehe als beatzanger? Juist, in 1966 maakte hij een singletje, ‘Daddy’s classical emotion’, en dat is op deze productie te beluisteren. En wat te denken van Ad Visser die als Adjéef The Poet ‘Iekk! I am a freak’ op de markt bracht. En Mariska Veres met een onbekend nummer en de jongens van Ekseption die voordat ze instrumentaal beroemd werden ook gewoon zongen. Of de groep Daddy’s Act waar zanger/dj John van Doorn centraal stond. Laat diezelfde man later de in ­Frankrijk populaire David Alexandre Winter geworden zijn. En de prachtige band September, gelegenheidsformatie de Freddies (o.a. met Joost den Draayer), de Limburger Richard Neal en, let wel, Anita Meijer die in 1972 in de groep Joy zong.

Toekomstmuziek

1. Kylie Minoque & Coldplay - Lhuna
> luister hier
Een uniek monsterverbond uitgebracht in het kader van Wereld Aids Dag. Het is overigens een draak van een single waar niet de hele wereld besmet mee zal raken maar toch te groot om hier niet te bespreken.

2. Glasvegas - Daddy’s gone
> luister hier
Sinds februari al uit in Engeland en daar een hype, maar in Nederland nog steeds niet en toch ook een hype in de alternatieve scene. Nu stiekem wel via iTunes! En dan krijg je er nog wat kerstbonussen bij ook. Beetje Editors en een beetje Elbow. Hopelijk officieel in 2009.

3. Tom Jones - Take me back to the party
> luister hier
Weliswaar een albumtrack. Sterker nog, een hidden track. Maar dit nummer is echt beter dan het hele album bij elkaar! Hip, stoer, freaky en tja, het is toch Tom Jones, dames.

Robs podload

THE BLACK CROWES' mustload
> luister hier

Een van de allerbeste retrobands. Hun sound leunt volledig op de lekkere ruige hoogtijdagen van Rolling Stones, The Free en The Faces. Nog niet door American songbook en ontelbaar ongeïnspeerde strooppotballades aangetast, gecombineerd met het heerlijk ongedisciplineerde gitaargeluid van Ron Wood en Keith Richards. Ze debuteerden met Shake your moneymaker toen de vuige classic rock-sound totaal in onbruik was. Toch waren ze snel een sensatie als live-band, ondanks dat ze sterk de neiging hadden van hun nummers oneindige lange trips te maken.
The Black Crowes was voor mijn generatie een uitkomst. Ik was te jong om The Faces of The Free ooit live gezien te hebben en nu was er dan ook een bandje waar ik echt live naartoe kon. Hun eerste hit was ‘Jealous again’ waar alle bovengenoemde invloeden onmiskenbaar inzaten, maar die als eigen compositie toch ijzersterk was. Daarna een prima versie van de Otis Redding klassieker ‘Hard to handle’. Als je ongestraft wegkomt met het lenen van The Big O ben je een groot artiest. De kernploeg maakte onlangs nog een verdienstelijk album Warpaint, al is de glans van het grote succes er een beetje af.

1    Jealous again
2    Remedy
3    Sting me
4    Thorn in my pride
5    She talks to angels
6    Souls singing
7    A conspiracy
8    Hotel illnes
9    Twice as hard
10    Wiser time
11    Sometimes salvation
12    Kickin’ my heart around

For the record

Pure Jerry, Coliseum, Hampton, VA, Jerry Garcia
> luister hier

Ik nader San Francisco op mijn rondreis en dus is werk van Jerry Garcia nu aan de orde. Zeventien jaar geleden was ik ook in SF en zat ik met de kids bij een honkbalwedstrijd van de Giants. Ineens werd omgeroepen, het was 9 augustus, dat één van de beroemdheden uit deze vibrerende stad was overleden. Iedereen ging staan en eerst werd een stukje van ‘Uncle John’s band’ gespeeld, waarna een prachtige, voelbare stilte over het honkbalveld viel. Toen pas bemerkte ik hoe groot Garcia was voor de Amerikaanse samenleving.
Zijn band heette Grateful Dead (opgericht in 1966) en hun successen waren groot bij een speciaal soort publiek: alternatievelingen, mensen van linkse signatuur, collegekids, Volkswagenbusjesrijders.
Nu op de markt: een geweldig lang uitgesmeerde dubbel cd die Pure Jerry, Coliseum, Hampton, VA heet. Opgenomen op 9 november 1991 en nu al een klassieker. De band is in topvorm en speelt bijna uitsluitend succesnummers van anderen. Het publiek krijgt Bruce Hornsby op elektrische piano er gratis bij. De band opent met ‘How sweet it is’ (Marvin Gaye) en eindigt met ‘What a wonderful world’ (Louis Armstrong). Tussen die twee nummers in zitten twee uur aan heerlijk, typerend Garcia-werk: lange nummers, flinke solo’s. Als luisteraar kun je niet anders dan enthousiast worden. ‘Bright side of the road’ van Van Morrison is heerlijk en ‘Waiting for a miracle’ van Bruce Cockburn is lichtvoetig en lief.
Attentie: onder de naam Pure Jerry zijn meerdere cd’s op de markt. Kijk dus goed naar de ondertitel Coliseum Hampton, VA want dat is de leukste en de beste van de serie.

Toekomstmuziek

James Morrison feat. Nelly Furtado - Broken Strings
> luister hier
Je hoeft er echt geen verstand van te hebben om de volgende formule te begrijpen: 2 hele grote namen = 1 hele grote hit. Je ruikt de dennennaalden! Het is natuurlijk een draak van een ballad maar het hoort zo ontzettend bij de tijd van het jaar.

Razorlight - Wire to wire
> luister hier
Het nieuwe album van Johnny Borrell en zijn mannen is inmiddels uit en ik weet zeker dat ze met deze single een nog breder publiek gaan bereiken dan met ‘America’. Een beetje Snowpatrol en dit gaat hun ‘Chasing Cars’ doorbraak zijn. Zo mooi!

John Dahlback - Pyramid
> luister hier
Al zeker een jaar uit in de clubs maar nu dan de radio-edit. Moeilijk te beschrijven maar een vreselijk irritant geluidje en fijne pianootjes erbij. Heerlijke minimal trip en voor de verandering ff geen ballade.

Robs podload

Beck
> luister hier

Het is weinigen gegeven zo goed als alle genres tegelijk te beoefenen en toch commercieel succes te oogsten. Als je Beck een etiket mee wil geven, laten we hem dan vangen onder de kop: volstrekt origineel. Hij leent wel uit alle stromingen maar creëert een volstrekt eigen, uniek geluid. Vanaf 1994 heeft hij alleen maar goede tot briljante cd’s afgeleverd en er meestal ook nog een behoorlijk publiek bij gevonden.
De eerste kennismaking met hem was de geniale single ‘Loser’, een knipoog naar de muzikanten die de gekwelde artiest uithangen met het doel interessant gevonden te worden of in het ergste geval beroemd. Het zou zijn enige hit in Nederland worden, uitgebracht bij platenmaatschappij Geffen die by far het minste geld boden maar waar hij wel de meeste vrijheid kreeg. Beck wisselde zijn vol geproduceerde platen dan ook af met ‘kleinere’ cd’s zoals het album Sea Change waarin hij het einde van zijn relatie bezingt.
Dat ‘Devil’s haircut’ mijn persoonlijke favoriet is kan te maken hebben met het wat oorlogszuchtige piekhaar dat dienst doet als gemankeerd afdak van mijn bovenkamer.
Beck moet het nog stylen om het zo te krijgen.

1    Devils haircut
2    Sexx laws
3    New pollution
4    Where it’s at
5    Loser
6    Deadweight
7    E pro
8    Mixed bizness
9    Last cause
10    Chemtrails
11    Dead weight
12    Pay no mind

For the record

Lucinda Williams - Car wheels on a gravel road
> luister hier

Als je een beetje van de hedendaagse Amerikaanse rockmuziek houdt, heb je de cd Car wheels on a gravel road in de kast staan. De mevrouw die daarop zingt en speelt heet Lucinda Williams en ze heeft zojuist haar tiende cd uitgebracht.
Williams is een opvallende vrouw. Terwijl ze door critici en medemuzikanten wordt aangemerkt als ‘the best of the best’ heeft het grote publiek maar geen goed luisterend oor voor haar.
Madame Williams heeft wat opvallende eigenschappen naast haar muziek: ze houdt van een borrel en ze heeft een heel goede neus voor het (kortstondig) samenleven met jongere mannen.
Over muziek gesproken: haar laatste cd is een typische Williams-schijf. Ze rockt, ze schrijft en zingt goede teksten en heeft briljante muzikanten om zich heen verzameld. Succes verzekerd?
Nou nee, en dat is juist zo vreemd.
Deze dochter van een redelijk bekende ­Amerikaanse dichter (Miller Williams), die tevens professor in de literatuurgeschiedenis is, slaagt er maar niet in een goed verkopende schijf af te leveren. Komt het door haar gedrag?
Haar liedjes zijn goed, de muziek klinkt ­lekker (in de auto, op lange ritten helemaal) en ze zou, mits het publiek echt positief op haar muziek zou reageren, een topper zijn.
Ik denk dat ze beter verdient, maar de gemiddelde Amerikaan vindt haar songs waarschijnlijk te dichterlijk of te goed geschreven. Toch: koop vooral deze ‘little honey’ gerust en zet de muziek op als je de tijd hebt. Dertien goede liedjes met massief klinkende nummers.

Toekomstmuziek

1. Bertolf - Another day
> luister hier
Ik ken hem van het bandje The Junes en als gitarist van de band van Ilse de Lange: Bertolf Lentink. Maar vanaf nu is Bertolf zelf een ding. Een lekker ding voor de dames maar belangrijker: muzikaal gezien geniaal. Dit is z’n eerste single en als hij hier niet mee doorbreekt dan is het another day.

2. Sahara Hotnights - Cheek to Cheek
> luister hier
Zweedse band die klinkt als een mix tussen Blondie, The Ramones & Nirvana. Vorig jaar was dit in Zweden een vette nummer 1 hit en niet zonder reden. Lekker catchy inclusief een superlullig toetertje.

3. Björk featuring Thom Yorke - Nattura
> luister hier
Wat levert een combinatie tussen de rare IJslandse zangeres en die rare zanger van Radiohead op? Inderdaad een supervage plaat. Gelukkig is het voor het goede doel want dan is er tenminste nog iets goeds aan.

Robs podload

Beastie Boys' mustload
> luister hier

Ze zorgden voor opschudding in de muziekbizz halverwege de jaren 80. De dominante muziekstroming in de hitlijsten was nette synthesizermuziek en daarnaast had je veel merkwaardig uitgedoste jongens/meisjes met blowwave-kapsels. De opwindende nieuwe sound was hiphop, maar die raakte meestal de onderkant van de verkooplijsten en was vrijwel het exclusieve terrein van zwarte Amerikanen. Het was voor velen een shock dat het eerste nr. 1 rap/ hihop-album afkomstig was van drie bleekscheetjes. Dat was Licenced to ill van The Beastie Boys. Wat hun geloofwaardigheid hielp was dat het werd geproduceerd door mede-oprichter van Def Jam, Rick Rubin.
Hij heeft er een baan van gemaakt halfgepensioneerde artiesten nieuw leven in te blazen. Hij deed dat met Neil Diamond en Donovan, die laatste is ook schoonvader van een der Beasties. Van het album Paul’s Boutique, door de pers geroemd als The Pet-sounds van de hiphop, komt mijn favoriete BB-nummer, ‘Hey ladies’. Een broedplaats van samples waar de Beastie Boys toch een totaal eigen compositie van maakte.

1    Hey Ladies
2    Sabotage
3    So what ’cha want
4    Intergalactic
5    Root down
6    Fight for your right (to party)
7    No sleep ‘till Brooklyn
8    Sure shot
9    Body movin’
10    She’s on it
11    Shake your rump
12    Three MC’s + one DJ

For the record

Nogmaals de blues
> luister hier

In de maand maart van 1977 werden, in een aantal concertzalen in de VS, opnames gemaakt van een concert waarin twee zwarte en een blanke blues brother centraal stonden. Muddy Waters, James Cotton en Johnny Winter waren de zangers en spelers, op podia waar ongelofelijk veel plezier werd gemaakt.
Het merkwaardige van die opnames is dat ze precies dertig jaar in een kast hebben gelegen, alvorens iemand ze afluisterde en zei: ‘Hier gaan we een cd van uitbrengen’. Dat is de korte voorgeschiedenis van Breakin’ it up, Breakin’ it down. Liefst elf bekende bluessongs hebben hun weg gevonden op deze cd (Epic /Legacy).
Als de blues ‘live’ gebracht wordt, ontstaat er vaak iets van een lekker rommelige, rammelende sfeer op het podium. Deze opnames zijn niet gelikt, maar wel heel erg spontaan.
Muddy Waters is de muzikale baas, zingt het beste en speelt groots. James Cotton, die zo’n beetje de zwarte Toots Thielemans genoemd mag worden, speelt bijster lekker op de smoelschaaf en Johnny Winter, de albinogitarist en sensatie van die late jaren 70, past wonderwel in de toch heel zwarte muziek. Het spel van de speelse pianist Pinetop Perkins maakt de nummers bijna nog authentieker en er zit nog een verrassende muzikant in de groep: de blanke Bob Margolin, gitarist, die door veel zwarte bluesmannen als ‘een van hen’ gezien werd.
Als je deze cd beluistert, vraag je je toch af wat de muziekbazen bij Epic in al die jaren gedaan hebben met die opnames. Feit is dat dertig jaar na de concerten een mooi tijdsbeeld van de vrolijke blues op schijf te koop is.

Robs podload

The Bands mustload
> luister hier

Vandaag de virtuele verzamel-cd van een van de meest originele bands uit de jaren 60. The Band achter Bob Dylan. Zij hadden de ondankbare taak hem te ondersteunen bij zijn transformatie van unplugged folkie naar electrisch versterkte popheld.In de documentaire No Direction Home zie je de inmiddels hilarische beelden van fundamentalistische pseudo-intellectuelen die hem van het podium honen omdat hij een gitaar heeft aangesloten. Regisseur Martin Scorsese heeft ook de zwanenzang van The Band in beeld gebracht: het fenomenale The Last Waltz. Met gastoptredens van Neil Young, Joni Mitchell, Eric Clapton, Van Morrison, Neil Diamond en hun oude baas Bob Dylan. Toen die laatste in ’66 een vrij zwaar motorongeluk kreeg, trokken ze zich terug in een huis in Hollywood om eigen repertoire te ontwikkelen. Het eerste resultaat: meesterwerk Music from the Big Pink. Daar stond klassieker ‘The weight’ op.
Alle genoemde karakters daarin zijn werkelijk bestaande figuren en het bezongen Nazareth is niet het van Jezus bekende uh… kruispunt maar de Amerikaanse plaats waar ze legendarische Martin Guitars maakten.

1    Stage fright
2    The Weight
3    Up on cripple creek
4    It makes no difference
5    Time to kill
6    Somewhere down the crazy river (Robbie Robertson)
7    King Harvest
8    Lonesome Suzie
9    Shape I’m in
10    Arcadian driftwood
11    Night they drove old dixie down
12    Life is a carnival

Toekomstmuziek

1. Tom Jones - If he should ever leave you
> luister hier
Goed nieuws dames; Tom Jones laat ons nooit in de steek!  Geïnspireerd op Gordon Mills ‘I’ll never let you go’ klinkt Tom nu als een soort van door Mark Ronson gepimpt beest met toeters en bellen. Borsthaar mag ineens weer.

2. Jazzanova - Let me show ya
> luister hier
Het dj-collectief Jazzanova heeft een hele cd opgenomen vol met hippe jazz door hippe zangers. Alvast voor de decemberdagen lekker warm. Deze track is met Paul Randolph (The red nosed reindeer?)

3. Craig David - Insomnia
> luister hier
Juist omdat ik weet dat de man eigenlijk best goed is en een soort singer/songwriter is, vind ik dit zo verschrikkelijk. Een ware rip off van de nieuwe slick glijer ‘Ne-Yo’ . Ik zou er ook niet van kunnen slapen als ik hem was.

Robs podload

Randy Bachman’s mustload, luister hier

Randy Bachman verwierf eeuwige roem als vermeend stotteraar in ‘You ain’t seen nothing yet’. Het was als demo opgenomen om zijn broertje, die echt last van een spraakgebrek heeft, een beetje te plagen. Het was geenszins de bedoeling het toe te vertrouwen aan oren buiten de familie.
Bij de platenmaatschappij waren ze niet blij met de acht ingeleverde stukken. Randy liet ietwat beschaamd de stottertrack horen. De vertegenwoordiger van Mercury records sprong op en vond dit precies de ontbrekende schakel.
Bachman nam direct een niet hakkelende uitvoering op maar die kreeg als bestemming een enkele reis prullenbak. Hij accepteerde het noodlot maar na drie weken protesteren gaf hij zijn platenbaas zelfs toestemming het op single uit te brengen.
Daarvoor had Randy al veel succes gehad met The Guess Who waar hij in 1970 vertrok na ‘American Woman’, de grootste hit uit hun bestaan.
Een felle aanklacht tegen de oorlogszucht van de Amerikanen. Mooi studiemateriaal voor McCain en Obama, want de recente geschiedenis heeft dit nummer actueel gehouden.

1    American woman – The Guess Who
2    These eyes – The Guess Who
3    You ain’t seen nothing yet – BTO
4    Laughing – The Guess Who
5    Takin’ care of business – BTO
6    Glamour boy – The Guess Who
7    Looking out for no 1 – BTO
8    When the band was singin’ shakin’all over – Guess Who
9    Roll on down the highway – BTO
10    Dancing fool – The Guess Who
11    No time – The Guess Who
12    Sweet Lui Louise – Ironhorse

For the record

Tijd is ongrijpbaar

Voor zijn fans is het een lange rush naar de platenwinkel, want iedere nieuwe cd van Jackson Browne is een herkenning. De maker van Californische popmuziek heeft nu Time the conqueror uitgebracht. Na zes jaar studiostilte is het een typische Browne-schijf geworden. Hij valt Bush vanaf de linkervleugel aan, verheerlijkt onze jeugddromen toen we in de Kennedy’s en Martin Luther King geloofden en hij maakt ons (zijn generatie) duidelijk dat er van onze dromen van weleer maar heel weinig terecht is gekomen. Met andere woorden, we gaan een onzekere toekomst tegemoet nadat we vrij hulpeloos ons verleden hebben achtergelaten.
Dat klinkt allemaal pathetisch, maar dat is zijn cd niet. Het zijn geen meezingers en geen enkel karaoke-concours ter wereld zal zich ooit branden aan deze liedjes. Vanaf de hoes kijkt Browne je door een zonnebril aan. Is dat diezelfde bril die hij ophield bij het vrijen in de jaren 60 en 70 en waar hij toen over zong?
> Luister hier

Toekomstmuziek

1. Nina Kinert - Beast
> luister hier
Wonderschone beestachtig mooie single. Beetje Mad Word van Gary Jules, beetje Jewel, maar vooral unieke piano met zang en strijkertjes. Nina komt uit Zweden, uit de stal van Ane Brun. Ik blijf het draaien tot de kerstboom het huis uit is.

2. Boa - Eat you up
> luister hier
Alles wat Nina heeft dat heeft Boa niet. Het is in ieder geval niet uniek (een rip off van Britney Spears, maar dan uit Korea en nog 21, met notabene dezelfde producers als Toxic). Waarschijnlijk is dit alleen helaas wel een hit.

3. Dio feat Voicst - Het is je boy
> luister hier
Nu al de spannendste ­Nederlandse productie van dit jaar. Twan van The ­Opposites maakte de beats, Voicst doet de gitaarlikjes en de nieuwe held Dio rapt stoere teksten. NERD eat your heart out!

Robs podload

ANIMALS mustload
> luister hier
We zijn in de buurt van Werelddierendag en  daarom, ter ere van alle beestjes, zal ik een virtuele verzamel-cd samenstellen van The Animals.
Deze uiterst succesvolle groep uit de jaren 60 telde illusture drankgoden als Eric Burdon, die vanwege zijn ‘innemende’ persoonlijkheid Eric Bourbon genoemd werd. Met zijn bluesy klankkleur zong Burdon, als voorman van de briljante soul/funkband War, overigens ook ‘Spill the wine’, een van mijn favoriete nummers aller tijden.
Bassist Chas Chandler heeft als ontdekker van Jimi Hendrix de eervolle annalen van de popmuziek bereikt en mocht als beloning daarvoor een tijdje diens manager spelen.
The Animals verkregen een legendarische status vanwege hun versie van ‘The house of the rising sun’. Dat hun uitvoering die van notabelen als Bob Dylan ontsteeg, had te maken met Alan Price’ zeer aanwezige, snerpende orgelpartij. Die inspireerde genoemde Bob om ook eens met dat instrument te experimenteren en dat leverde ‘Like a rolling stone’ op.

1    When I was young
2    House of the rising sun
3    Don’t bring me down
4    San Franciscan nights
5    It’s my life
6    Sky pilot
7    Don’t let me be misunderstood
8    Bring it on home to me
9    We gotta get out of this place
10    Dimples
11    Monterey
12    House that Jack built

For the record

Larry Jon Wilson - Larry Jon Wilson
> luister hier
Er zijn weinig muziekmakers die zo onbekend zijn gebleven, zo goed zijn en zo weinig gedraaid worden als Larry Jon Wilson. Hij heeft een onbekende schare aan fans en hier spreekt een van hen. Hij kan, waar dan ook, zelfs in zijn eigen Augusta, GA, rustig over straat lopen; niemand weet wie hij is. In het kort: geboren in 1940, scheikundestudent aan Georgia University. Werkzaam als fiberglasspecialist tot hij in 1970 een gitaar krijgt. Vier lp’s in vier jaar: New Beginnings, Let Me Sing My Song, Loose Change, Sojourner. Vier steengoede lp’s die door alle muziekcritici in de VS de hemel in geprezen worden. Echter: geen enkele hit. LJW zingt met een schuurpapieren stem over liefde, hoop, alcohol, ontrouw en geluk. Zijn muziek heet country folk. In 1980 stopt hij met platen maken. Zomaar.
In juni 2007 vragen een paar mensen uit de muziekindustrie hem of hij wat songs wil komen opnemen in Perdido Key, op de grens van Floria en Alabama. Ze richten een etage in als studio en zijn vijftien dagen bezig. Soms komt LJW langs, speelt en zingt wat, soms laat hij verstek gaan. Soms eten ze samen, soms is hij een dag foetsie. Als hij komt, speelt en zingt hij. Songs van zichzelf, Bob Dylan, Jim Messina en Scott Engel.
Het resultaat is een super cd, die net uit is en die gewoon Larry Jon Wilson heet. Muziek zoals muziek bedoeld is. Een man, een gitaar, een stem, een verhaal.
Uitgebracht in Engeland bij 1965 Records (Olive 041).Simpeler, mooier en beter bestaat gewoonweg niet.

Toekomstmuziek

1. Oasis - The shock of lightning
> luister hier
Fijne Engelse wall of sound. Noel Gallagher voelt zich nu wel heel erg een Beatle als-ie zingt over ‘Magical Mystery’. De B-kant is een mix uit het lab van de Chemical Brothers en is echt heel tof. In ieder geval vernieuwender. Kan niet wachten op het album begin oktober.


2. Anastacia - I can feel you
> luister hier
Een nieuwe platenmaatschappij, geen te grote zonnebril meer. Omdat ik weet dat ze wel een strot heeft stop ik ’m vol verlangen in de cd speler. Maar ik voel hem niet. Het album gaat Heavy Rotation heten. Nou, bij mij niet.

3. Santogold & Pharell Williams & Julian Casablancas - My Drive Thru
> luister hier
Niet echt een officiële release, maar een sneaky sneakers commercial track. De vrouwelijke sensatie uit New York die het dit jaar gaat maken meets the maestro van NERD meets the singer van The Strokes. Een beetje vreemd maar wel lekker!

Robs podload

AEROSMITHS mustload
> luister hier
In min of meer alfabetische volgorde krijgen de invloedrijkste artiesten een eigen virtuele verzamel-cd. Deze keer de rockdinosaurussen Aerosmith. Zanger Steven Tyler heeft naast een handvol klassieke songs ook voor een beroemde nazaat gezorgd: actrice/model/fijn uitzicht Liv Tyler. Aanvankelijk moest ze doorgaan voor de dochter van held Todd Rundgren maar uiterlijke overeenkomsten noopte mams de waarheid te vertellen. De eeuwigheidswaarde in de muziek hebben ze eerlijk verdiend met ‘Dream on’ en ‘Walk this way’. Die eerste is een gewaardeerde standaard geworden in de wereld van de stoere jongens, kleine hartjes en werd recentelijk nog gereanimeerd door Eminem in ‘Sing for the moment’.
In 1986 toen de groep creatief op sterven na dood was kwam Run DMC met het verzoek of de verwelkte rockiconen mee wilde doen aan een nieuwe versie van ‘Walk this way’. Rap/rock-crossovers bestonden niet dus het was een risico voor beiden maar gelukkig werd de geslaagde poging een wereldhit. Aerosmith was in een klap weer een coole band voor de MTV-generatie.

1    Walk this way (origineel)
2    Sweet emotion
3    Dream on
4    Walk this way (met Run    DMC)
5    Chip away the stone
6    Janie’s got a gun
7    Seasons of wither
8    Rag doll
9    Eat the rich
10    Love in an elevator
11    Dude (looks like a lady)
12    Toys in the attack

Toekomstmuziek

1. Snow Patrol - Take back the city
> luister hier
Hun hit ‘Chasing Cars’ achter­volgt ze en dus vreesde ik een ballade, maar gelukkig, de eerste single van het album dat eind oktober uitkomt is lekker rammen. Herkenbare gitaargeluiden van producer Jacknife Lee (Editors en REM). Ze zullen in december wel op sneeuwpatrouille gaan voor de balladehit.

2. Iglu & Hartly - In this city
> luister hier
Geen duo hoor maar vijf jonge gasten in een highschoolbandje. Dit nummer werd door NME al voordat-ie klaar was omschreven als ‘an anthem in the making’. Een erg slim rockliedje maar wel erg gelikt. Ben benieuwd of ze het ook echt kunnen. Check het 18 oktober a.s. in Paradiso

3. Airto
> luister hier
Na m’n radioprogramma en DWDD zal ik ook dit medium bevlekken met een ongetekende artiest. Een jonge gast uit Breda die op YouTube z’n shit dropt. Voor het slapen gaan lekker chillen. En nu hou ik op want deze jongen is wel heel erg toekomstmuziek.

Robs podload

AC/DC’s mustloads
> luister hier
In de serie ‘The very best of…’ van de invloedrijkste artiesten deze keer de moddervette, vaak geimmiteerde maar nooit geëvenaarde hardrock licks van AC/DC.
Het mooie manneke met het eeuwige schooltasje op zijn rug heet Angus Young en zetelt in Aalten waar hij een kasteel heeft opgetrokken in een woonwijk.
De zanger heet Bon Scott die net iets te veel dronk om te blijven leven. Hij werd vervangen door Brian Johnson met zo’n zelfde geraspte stem maar met minder zelfdestructieve hobby’s.
Johnson was al met de band Geordie in het linkerrijtje van de top 40 terecht gekomen met All because of you. Er waren jaren dat kerkelijk leiders bedacht hadden dat in muziek verborgen duivelse boodschappen verborgen zaten en dat je die kon ontwaren als je de plaat achterstevoren zou draaien. De onsterfelijke reactie van AC/DC hierop was: ‘I’m on a Highway to hell’ hoef je in elk geval niet achterstevoren te draaien, hoe duidelijk wil je het hebben?

1    Highway to hell
2    Back in black
3    Rock & roll damnation
4    Whole lotta Rosie (doorbraak
    in Nederland en grootste hit)
5    Thunderstruck
6    Let there be rock
7    It’s a long way to the top
8    You shook me all night long
9    Hells bells
10    For those about to rock
11    Money talks
12    The jack

For the record

Buffalo Killers
> luister hier
De groep komt uit Cincinnati en bestaat uit drie man. De naam? Buffalo Killers. Ze maken harde, vuile, knoestige, bijna nat klinkende rock-pop-blues. Ze hebben twee cd’s uit, waar hun rookie-schijf een verrassing was en hun tweede exemplaar een beetje terugvalt op een mooie mix van Cream en de Rolling Stones.
Platenfirma Alive brengt deze groep uit en schijnt er nog ook aan te verdienen. De drie heren nemen niet ‘live’ op, maar hun schijfjes geven je wel dat idee; losjes, rommelig en in ieder geval niet gelikt.
De broertjes Zachary en Andrew Gabbard vonden drummer Joseph Sebaali ergens onderweg en een tamelijk succesvol groepje klom de podia op. Grappig en waar, toen de Gabbard-broertjes een andere band hadden (The Shams) speelde dezelfde Sebaali daar op de toetsen, maar moeiteloos wisselde hij van instrument.
Voor de drie dertigers telt dat hun muzikale erfenis het midden houdt tussen Beatles en Allman Brothers en dan kom je natuurlijk een heel eind. Maar met handvatten als Stones, zelfs het snerpende wah-wah Jimi Hendrix-geluid en ander Classic Rock-materiaal uit het begin van de jaren 70 komen de drie een eind.
Als je hun muziek voor het eerst hoort, ben je geneigd te denken dat er een onbekende Cream-plaat gevonden en uitgebracht is. Ook het zien van de drie heren levert een korte en heftige flashback op: wanneer zagen muziekmakers er ook al weer zo uit? Haar, heel veel haar, denim om het lijf, snorren en baarden. Het aanschaffen van de tot nu toe uitgebrachte cd’s levert echter een hoop muzikale lol op. Opvallend.