‘Het tweeluik 'De bemoeizorgers' gaat over een groep mensen, die het nooit zonder hulp kan rooien’, legt Hans Polak uit. ‘Wat we in de twee films zien, is de onmacht van mensen om het leven aan te kunnen. En dat terwijl de GGD in Rotterdam zich geconfronteerd ziet met grote bezuinigingen. Wat me bij de terugkeer na tien jaar opviel, is dat het aantal probleemgevallen ongeveer constant is gebleven, maar dat de aard van de problemen ernstiger is geworden.’
Toen ‘Vervuild, vereenzaamd en verwaarloosd’ in oktober 2000 was uitgezonden, schreef de Volkskrant: “Eenzaamheid, je gaat ervan naar de klote’, huilt een man. Als de GGD langskomt en aandacht geeft, gaat het even beter. Hoe hun leven verder loopt, toont de documentaire niet. Dat is jammer.’ En NRC Handelsblad schreef: ‘Hans Polak moet maar gauw teruggaan. Kan hij filmen of de GGD’ers in Rotterdam echt rafelrandinbrekers zijn, die eenzame maar gelukkige mensen zo snel mogelijk willen wegstoppen in een tehuis. En kunnen we direct zien of er een nieuwe dierenfamilie huist in de leunstoel van de muizenmevrouw.’
Welnu, ruim tien jaar later ging Hans Polak inderdaad opnieuw naar Rotterdam. Hij filmde hoe het is gegaan met de vereenzaamde, vervuilde en verwaarloosde mensen, die in de eerste documentaire een rol speelden.
Rode draad in de vervolg-documentaire is sociaal verpleegkundige Meta van der Schee van de GGD. Ook haar collega’s Jos Jongeleen en Martin Daamen worden gevolgd. Ze kwamen allen ook in de eerste documentaire voor. Voor hen alle drie geldt dat ze in die tien jaar nog niets van hun enthousiasme en werklust verloren hebben. Zonder enige vorm van cynisme staan ze Rotterdammers terzijde die niet goed voor zichzelf kunnen zorgen.
